غزل شمارهٔ ۶۸۷۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به هشدار می‌پردازد که نباید به احساسات دیگران بی‌توجهی کرد و به خودخواهی و ناز بر خویشتن پرداخته شود. او به زیبایی‌های عشق و غارت دل‌ها اشاره می‌کند، اما تأکید می‌کند که باید در این کار زیاده‌روی نکرد. همچنین بر اهمیت نگاه و توجه به محبوب اشاره می‌کند، چرا که ممکن است زمان زیادی نگذرد و فرصت‌ها از دست برود. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که وفای واقعی از خوبان انتظار نمی‌رود و نباید سخن را بیهوده طولانی کرد.
بر این مباش که خون در دل نیاز کنیبه قدر مرتبه حسن خویش ناز کنی
هوش مصنوعی: چنین نباش که به خاطر دلخوری، در دل خود غمگین باشی و از طرفی در برابر دیگران خود را با وقار و ناز نشان دهی.
خوش است غارت دل ها، ولی نه چندانیکه عمر جلوه خود صرف ترکتاز کنی
هوش مصنوعی: دل‌ها را دزدیدن لذتبخش است، اما نه به اندازهای که عمر خود را صرف فریب دادن دیگران کنی.
نهایتش گرهی چند وا کند از زلفز دست کوته ما چند احتراز کنی؟
هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که شاید با تلاش و کوشش ما، تنها تعداد کمی از مسائل یا مشکلات حل شود. در واقع، بهتر است از مواجهه با بعضی دشواریها یا رفتارهای دیگران پرهیز کنیم، زیرا در نهایت، ظرفیت ما برای حل آنها محدود است.
نظر به جانب من کن که چند روز دگرغبار خط نگذارد که چشم باز کنی
هوش مصنوعی: به من توجه کن، چرا که مدت زیادی نمیگذرد که چشمانت نمیتوانند خط من را ببینند.
وفا جبلی خوبان نمی شود صائبچه لازم است سخن را عبث دراز کنی؟
هوش مصنوعی: وفا و پایبندی در ذات افراد نیکوکار نیست، صائب. چه نیازی به طولانی کردن بیمورد سخن است؟