تناجی
صائب

شمارهٔ ۲۶

رخنه در سنگ کند ناخن اندیشه ماپنجه در پنجه الماس کند تیشه ما
باده روح در او نشأه ماتم بخشدمگر از سنگ مزارست گل شیشه ما