شمارهٔ ۳۵
هوش مصنوعی: این شعر به حسرت و افسوس می‌پردازد. شاعر از داغ و شور درون خود سخن می‌گوید و از محتسب (مراقب اخلاق) می‌خواهد تا به حال و احساس او اهمیت دهد و در فصل بهار بر او خرده نگیرد. او به نور و زندگی اشاره می‌کند و آرزو دارد که هیچ‌کس در زمان شادی و روشنایی، با مشکلات و دردسر مواجه نشود. در کل، شعر حسرت، عشق و نارضایتی از شرایط را به تصویر می‌کشد.
تا کی به شعله ای نزند جوش داغ ما؟پیش از فتیله چند بسوزد چراغ ما؟
هوش مصنوعی: تا کی میخواهیم در آتش احساسات خود بسوزیم؟ قبل از آنکه آتشزا روشن شود، چراغ ما چندبار باید بُسوزد؟
ای محتسب به توبه قسم می دهم تراکاین موسم بهار مخور بر دماغ ما
هوش مصنوعی: ای صاحب کار، تو را به قسم به توبه میخواهم که در این فصل بهار، بر ما سختگیری نکن.
(حسرت به نور ذره و عمر شرر کشدیارب کسی مباد به روز چراغ ما)
هوش مصنوعی: آرزو میکنم که هیچ کس در زندگیاش به اندازهی ما که در گمنامی و بینور هستیم، حسرت نداشته باشد.