شمارهٔ ۵۵
هوش مصنوعی: این شعر به احساس غم و دل‌تنگی شاعر اشاره دارد. او نمی‌تواند با خوشحالی صبحگاه را آغاز کند و دلش از چهره‌های خندان در زندگی اطرافش سیاه شده است. شاعر به این صورت بیان می‌کند که از لذت‌های بی‌ارزش و خنده‌های ظاهری دور شده و در مسیر زندگی‌اش موانع و سختی‌هایی وجود دارد.
نمی کشد دل غمگین به صبحگاه مراکه دل ز چهره خندان شود سیاه مرا
هوش مصنوعی: دل غمگین من صبح را نمی‌تواند تحمل کند، زیرا وقتی چهرهای خندان میبینم، دلم 더욱 حزنانگیز و تیره میشود.
ز هرزه خندی گل پاکشیدم از گلزاردر گشاده نهد چوب پیش راه مرا
هوش مصنوعی: ز خنده‌های بیمورد، دل پاکم را از میان باغ گلها دور کردم، چون چوبی در مسیرم گذاشته شده است.