شمارهٔ ۷۸
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به زیبایی و جمال گل‌ها اشاره کرده و از تاثیر آن بر روح و احساسات خود صحبت می‌کند. او خود را در وضعیت ناتوانی و شوق عاشقانه توصیف می‌کند و به شکلی ظریف به احساسات عاشقانه و درد و رنج ناشی از عشق اشاره می‌کند. این اشعار به نوعی گویای تلاش برای یافتن آرامش در میان آشفتگی‌های عاطفی است.
بر سر گردون گل انجم سرشک ما زده استباده گلرنگ ما گل بر سر مینا زده است
هوش مصنوعی: ستارههای آسمان به خاطر اشک ما میدرخشند و نوشیدنی خوشرنگ ما، گلی را بر سر مینا گذاشته است.
کیست مجنون تا بود در ناتوانی همچو من؟سایه دامن مکرر تیشه ام بر پا زده است!
هوش مصنوعی: کیست که مانند من در زبونی و ناتوانی مجنون شده باشد؟ سایهی دامن تلخ سرنوشت مکرراً بر پایم سنگینی می‌کند!