شمارهٔ ۱۱۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان میکند که دلش از زیبایی و فریبندگی زلفهای معشوق گریخته و به شدت تحت تأثیر غم قرار گرفته است. او آرزو دارد کسی باشد که از زیر سایه غم و مشکلات زندگی فرار کرده و به آرامش و سایهای مطمئن و پایدار برسد.
(دلم ز سینه به آن زلف تابدار گریختز چارموجه غم در دهان مار گریخت)
هوش مصنوعی: دل من از سینهام به سمت زلفهای زیبا فرار کرد، چون از چهار طرف غم به سراغم آمد و مانند ماری در تاریکی خزید.
(خوشا کسی که ازین سایه های پا به رکاببه زیر سایه آن سرو پایدار گریخت)
هوش مصنوعی: خوش به حال کسی که از زیر این سایههای متغیر و ناپایدار فرار کرده و به زیر سایه درخت سروی استوار و دائمی پناه برده است.