شمارهٔ ۱۱۶
هوش مصنوعی: این اشعار به حال و هوایی دلگیر و تاریک اشاره دارد. "سیاه روی کتاب" نشان‌دهنده‌ی غم و اندوه است، و "شب که صبح ندارد" به ناامیدی و تداوم تاریکی اشاره می‌کند. شاعر از شوق و عشق سخن می‌گوید که بدن سنگین را سبک کرده و به پرواز مانند ردیف فلک می‌برد. این ابیات به تضاد بین درد و عشق و همچنین تمایل به آزادی و رهایی اشاره دارند.
سیاه روی کتاب از ورق شماری ماستشبی که صبح ندارد سیاهکاری ماست
هوش مصنوعی: صفحات کتاب به خاطر شمردن ما، سیاه و تاریک شدهاند. شبی که صبحی در آن نیست، نشانگر سیاهی و تاریکی ماست.
ز شوق، جسم گران را چنان سبک کردیمکه وقت فکر، ردیف فلک سواری ماست
هوش مصنوعی: از سر شوق و شادی، به قدری روحمان سبک و آزاد شد که در هنگام تفکر، احساس میکنیم به وسیله افلاک در حال پرواز هستیم.