شمارهٔ ۱۳۳
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع حیا و زندگی اشاره دارد. شاعر می‌گوید که ارباب حیا از نان و دنیا بی‌نیاز است و تنها از دل خود می‌خورد، زیرا زبان و کلامی برای ابراز احساسات ندارد. همچنین اشاره می‌کند که یاری که از دوری و جدایی دلش را آرام نمی‌کند، در وادی تجرید و معنویت هیچ چیز جز ریگ‌های روان نیست. به این معنا که در عمق تجرد و معنویت، چیزی جز تلخی‌های زندگی باقی نمی‌ماند.
ارباب حیا را لب نانی ز جهان نیستروزی ز دل خود خورد آن را که زبان نیست
هوش مصنوعی: کسی که به حیا و شرم اهمیت میدهد، در دنیا به دنبال نان و روزی نمیگردد. او از دل خود می‌خورد، زیرا زبانی برای ابراز احساساتش ندارد.
(یاری که نگیرد دلش از دوری منزلدر وادی تجرید به جز ریگ روان نیست)
هوش مصنوعی: کمکی که از دوری تنهایی زندگیاش لطمه نمیخورد، در دنیای عدم و بیخبری چیزی جز گرد و غبار نیست.