شمارهٔ ۱۴۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان می‌کند که غم و اندوه بر پوشش بیرونی او چیره شده و افکارش به نان و دغدغه‌های درونی اش متمرکز است. او از این وضعیت رنج می‌برد و می‌گوید که این نگرانی‌ها تمام وجودش را دربر گرفته و او را از فکر کردن به چیزهای دیگر بازداشته است.
غم پوشش برونم را گرفته استخیال نان درونم را گرفته است
هوش مصنوعی: غم و اندوهی که به خاطر مشکلات ظاهری و ظاهربینی دارم، باعث شده که فکر و ذهنم فقط مشغول نان و معیشت داخلی باشد.
ز فکر جامه و نان چون برآیم؟که بیرون و درونم را گرفته است
هوش مصنوعی: چگونه میتوانم از فکر و نگرانی دربارهٔ لباس و نان رهایی پیدا کنم؟ که این افکار تمام وجودم را فراگرفته است.