شمارهٔ ۱۹۵
هوش مصنوعی: این شعر از شاعر ایرانی نشان‌دهنده‌ی longing و امید برای رسیدن به معشوق است. شاعر با بیان اینکه فقط کافیست که نگهدار عشقش را ببیند، حس عمیق نیاز و اشتیاقش را به تصویر می‌کشد. او همچنین به این نکته اشاره دارد که همه نمی‌توانند درد جانسوز او را درک کنند و به دنبال کسی است که او را درک کند و به فریادش پاسخ دهد.
من کیم تا دست امیدم به آن دامن رسد؟این مرا بس کز رهش گردی به چشم من رسد
هوش مصنوعی: من کی هستم که به آرزوهایم دسترسی پیدا کنم؟ همین برای من کافی است که از راه او فقط به چهرهاش نگاه کنم.
نیست هر گوشی حریف ناله جانسوز منآتشی کو تا به فریاد سپند من رسد؟
هوش مصنوعی: هر گوشی قادر نیست صدای درد و نالهی من را بشنود، آیا آتشی وجود دارد که به فریاد دردهای من برسد؟