شمارهٔ ۱۹۶
هوش مصنوعی: شعر دربارهی احساس تنهایی و افسردگی شاعر است. او بیان میکند که بدون معشوقش، زندگیاش شبیه به یک کندوی زنبور شده و احساس محصور بودن دارد. او سالها در حالت جنون بوده و حالا با دیدن داغ کهنهاش، متوجه میشود که این زخمها هنوز عمیق و دردناکاند.
بی تو بر من شش جهت چون خانه زنبور شدچار دیوار عناصر تنگنای گور شد
هوش مصنوعی: بدون تو، تمام جهات اطراف من مانند خانهای پر از زنبور است و دیوارهای عناصر، به تنگنای گور تبدیل شدهاند.
از سر مشق جنون افتاده بودم سالهانوخطی دیدم که داغ کهنه ام ناسور شد
هوش مصنوعی: سالها در حالتی از جنون به سر میبردم و ناگهان نوشتن تازهای را دیدم که زخم عمیق و قدیمی من دوباره عفونت کرده بود.