شمارهٔ ۱۹۷
هوش مصنوعی: این شعر به جدایی و دلتنگی اشاره دارد. ابتدا به جدایی از محبوب و سیر شدن از زندگی اشاره می‌کند. سپس به تغییری که در طبیعت (نافه و آهو) رخ می‌دهد، پرداخته و بیانگر این است که روزی خداوند به تشنگان کمک می‌کند. در پایان، اشاره‌ای به دلقکشی و یا دلسوزی مادرانه نسبت به کودکانی که از شیر مادر خود بهره می‌برند، وجود دارد. به طور کلی، شعر نشان‌دهنده تحول و وابستگی‌های عاطفی در زندگی است.
تا دل از زلفش جدایی کرد از جان سیر شدنافه تا افتاد دور از ناف آهو پیر شد
هوش مصنوعی: وقتی دل از زلف او جدا شد، جان دیگر رضایت نداشت و شوق را از دست داد. و زمانی که آن گیسوی با طراوت از او دور افتاد، حالتی پیر و خسته به خود گرفت.
روزی لب تشنگان را می دهد سامان خدادایه هر خونی که خورد از دست طفلان، شیر شد
هوش مصنوعی: روزی خداوند به تشنگان کمک خواهد کرد و به آنها آب می‌دهد. هر کسی که از دست کودکان خونی ریخته است، روزی به او پاداش خواهد داد و آن خون به نوعی به شیر تبدیل میشود، مانند دایهای که به نوزادان شیر می‌دهد.