شمارهٔ ۲۸۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساس عمیق خود از درد و رنج اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که حتی اگر غباری بر او بیفتد، جانش در خاک و خون خواهد بود و اگر خاری به او بچسبد، به زمین می‌افتد. همچنین، او به ندامت مردم اشاره می‌کند که هیچ نتیجه‌ای جز پشیمانی ندارد. در پایان، شاعر به عشق و دلتنگی اشاره می‌کند و وضعیت یعقوب را با یوسف مقایسه می‌کند؛ یعنی عشق و جدایی به حدی عمیق است که فرد حاضر است همه چیز خود را فدای آن کند.
کشد در خاک و خونم گر غباری در من آویزدز پا افتم اگر خاری مرا در دامن آویزد
هوش مصنوعی: اگر غباری بر من بنشیند، مرا به خاک و خون خواهد کشید. اگر خاری به دامنم بچسبد، از پا خواهم افتاد.
ندارد جز ندامت حاصلی آمیزش مردمنصیب برق گردد دانه چون در خرمن آویزد
هوش مصنوعی: آشکار است که نتیجه‌ای جز پشیمانی از ارتباط با مردم عاید انسان نمیشود، چون دانهای که در خرمن آویخته شود، فقط در سایه آن، برقش را میگیرد.
به جان خرسندی از جانان به آن ماند که یعقوبیدهد از دست یوسف را و در پیراهن آویزد
هوش مصنوعی: خوشحالی از معشوق به قدری است که به یاد میآورد وقتی یعقوب، پسرش یوسف را از دست داد و بوی پیراهن او را در آغوش کشید.