شمارهٔ ۲۸۹
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف تغییرات ناگوار زندگی و تأثیرات آن بر انسان‌ها می‌پردازد. شاعر به زوال نیرو و حرص کهنسالان اشاره می‌کند و می‌گوید که با گذشت زمان، زیبایی و ارزش‌ها کاهش می‌یابند. همچنین به ناپایداری دنیا و تأثیرات منفی آن بر دلهای نرم و لطیف می‌پردازد و نهایتاً به زوال دولت و زندگی اشاره می‌کند که نتوانسته بر مشکلات فائق بیاید.
ز دندان ریختن حرص کهنسالان فزونتر شدلب پرشکوه گردد چون صدف خالی ز گوهر شد
هوش مصنوعی: از هر چه کهنسالان به خاطر حرص و طمع به دست میآورند، دندانهاشان میریزد و کمکم بر جامعه تأثیر منفی میگذارد، مانند صدفی که از گوهر خالی شده و زیباییاش را از دست داده است.
کند اقبال دنیا سخت، دلهای ملایم رانمی گیرد به خود نقش نگین چون موم عنبر شد
هوش مصنوعی: دنیا به سختی اقبال و خوشبینی را به خود جذب می‌کند، و دلهای نرم و حساس نمیتوانند تحت تأثیر آن قرار بگیرند، مانند اینکه نقش نگین بر روی موم عنبر باقی نمیماند.
سبکسیرست دولت، پایداری برنمی تابدازان ظلمت ز آب زندگی رزق سکندر شد
هوش مصنوعی: دولت و زندگی سبکسیر و ناپایدار است و نمیتواند در برابر ظلمت و مشکلات مقاومت کند؛ مانند آب زندگی که به سرنوشت سکندر تبدیل شده است.