شمارهٔ ۴۰۵
هوش مصنوعی: این شعر به موضوعاتی چون سختی و بی‌رحمی عشق اشاره دارد. شاعر به معشوق خود می‌گوید که اگر او بی‌رحم باشد، تنها نام بدی برای خود خواهد ساخت، زیرا دشنام‌ها بر او اثر نخواهد گذاشت. همچنین، اشاره به گذر زمان و تغییر وضعیت دارد؛ به این معنی که روزی پرنده‌ای که اسیر قفس است، آزاد خواهد شد. در نهایت، اشاره‌ای به شوق و لذت از عشق دارد که می‌تواند در محیطی دلپذیر و پر از شراب به وجود آید.
ای سنگدل عقیق تو بدنام می شودورنه مرا چه از دو سه دشنام می شود؟
هوش مصنوعی: ای دل سنگی، اگر گناه من را به دو یا سه دشنام بخوانی، تنها تو هستی که بدنام میشوی، نه من.
ایام برگریز پر و بال میرسدتا عندلیب ما به قفس رام می شود
هوش مصنوعی: زمانی میرسد که پرندگان آزاد به سمت قفس خواهند آمد و قناری ما نیز به آرامش خواهد رسید.
در خانه ای که روی تو افزود از شرابتبخاله خوش نشین لب بام می شود
هوش مصنوعی: اگر در خانه ای باشی که وجود تو باعث خوشی و شادابی آنجا شود، حتی نشستن بر لبه بام هم لذت بخش و دلپذیر خواهد بود.