شمارهٔ ۴۹۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حال و روز خود می‌گوید. او در درون خود احساس ناراحتی و اندوه دارد و با کشیدن آه، این احساسات را بیان می‌کند. او به نوعی از عشق و جنون سخن می‌گوید و به رغم مشکلات و معضلات، در تلاش است تا خود را از درد و رنج دور کند. همچنین، او به تأثیر صحبت‌های دیگران بر دلش اشاره می‌کند و به دنبال پناهی از این سختی‌هاست.
در لباس از سینه تفسیده آهی می کشمشمع فانوسم نفس در پرده گاهی می کشم
هوش مصنوعی: در لباسی که به تدریج کهنه و پاره شده، آهی عمیق میکشم. مانند شمعی که در تاریکی میدرخشد، گاهی نفس میزنم و از غمها و رازهایم پردهبرداری میکنم.
گرچه از مشق جنون افتاده ام چون خامه بازکار هر جا بر سر افتد مد آهی می کشم
هوش مصنوعی: اگرچه دیوانگی مرا فراموش کردهام، اما مثل قلمی که در هر جایی کارش را انجام میدهد، هر وقت مشکلی پیش بیاید، آهی عمیق میکشم.
صحبت خلق است مجنون مرا بر دل گرانخویش را از کام شیران در پناهی می کشم
هوش مصنوعی: گفتوگو درباره مردم بر دل من سنگینی می‌کند و من برای آرامش خودم از دندانهای تیز شیران در امان میمانم.