بخش ۱۲ - حکایت مجنون که در بادیه از انگشت قلم کرده بر تخته ریگ چون رمالان رقمی می زد گفتند این نوشتن چیست و این نوشته برای کیست گفت این نام لیلی است که به نوشتن آن می نازم چون او به دست نیست با نام او عشق می بازم
هوش مصنوعی: مجنون در بیابان نشسته و با انگشتانش بر روی ریگ‌ها چیزی می‌نویسد. یکی از صحرا نوردان از او می‌پرسد که چه می‌نویسد و برای کیست. مجنون پاسخ می‌دهد که درباره‌ی عشق لیلی می‌نویسد و دل خود را تسلی می‌دهد. او نام لیلی را در آغاز و پایان نامه می‌نویسد و از آنجا که هیچ‌گاه طعم عشق واقعی‌اش را نچشیده، تنها با نام او بازی می‌کند و عشقش را ابراز می‌کند، گرچه ارزش و مقامی در برابر او ندارد.
دید مجنون را یکی صحرانورددر میان بادیه بنشسته فرد
هوش مصنوعی: یک بیابانگرد مجنون را در صحرا دید که در میان بیابان نشسته بود.
ساخته بر ریگ ز انگشتان قلممی زند حرفی به دست خود رقم
هوش مصنوعی: با دقت و تلاش، انسانی که مهارت دارد میتواند با ابزارهای خود، کلمات و مفاهیم را به زیبایی شکل دهد و آنها را به تصویر بکشد.
گفت ای مفتونِ شیدا چیست این؟می‌نویسی نامه؛ سوی کیست این؟
هوش مصنوعی: میگوید، ای دیوانهی عاشق، چه چیزی می‌نویسی و این نامه به سوی چه کسی است؟
هر چه خواهی در سوادش رنج بردتیغ صرصر خواهدش حالی سترد
هر چه میخواهی در نوشتن نامش رنج و زحمت متحمل شوی/باد سخت در لحظه ای آن را نیست و نابود خواهد کرد.
کی به لوح ریگ باقی ماندش؟تا کسی دیگر پس از تو خواندش؟
هوش مصنوعی: چه کسی بر روی لوح شن چیزی باقی گذاشت که کسی دیگر بعد از تو بخواند؟
گفت شرح حسن لیلی می‌دهمخاطر خود را تسلی می‌دهم
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر میگوید که برای آرامش خاطر خود، داستان زیبایی و جذابیت لیلی را روایت می‌کند. او با صحبت کردن درباره‌ی زیبایی لیلی، به دنبال یافتن آرامش در دل و روح خود است.
می‌نویسم نامش اول وز قفامی‌نگارم نامه عشق و وفا
هوش مصنوعی: من ابتدا نام او را می‌نویسم و سپس پشت آن، نامهای درباره عشق و وفاداری را مینگارم.
نیست جز نامی ازو در دست منزان بلندی یافت قدر پست من
هوش مصنوعی: هیچ چیز جز نام او در دست من نیست و به خاطر آن بلندی، ارزش و مقام من پایین است.
ناچشیده جرعه‌ای از جام اوعشق‌بازی می‌کنم با نام او
هوش مصنوعی: بیآنکه جرعه‌ای از شراب او چشیده باشم، با یاد او عاشقانه بازی می‌کنم.