شمارهٔ ۳۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به صوفیانی اشاره می‌کند که به ظاهرسازی و سالوس پرداخته‌اند و از آن‌ها می‌خواهد که از دنیاطلبی و ریا دوری کنند. او به زیبایی‌ها و لذت‌های واقعی زندگی دعوت می‌کند و هشدار می‌دهد که عشق واقعی هیچ دردی نیاز ندارد. شاعر همچنین به عشق و شیدایی اشاره می‌کند و می‌گوید که صدای عشق هرگز پنهان نمی‌ماند و در بازار عشق، رسوایی وجود دارد. در نهایت، شاعر بر این نکته تاکید دارد که برای دستیابی به عشق و دوستی، باید در راه طلب کوشید و از ظواهر دوری کرد.
برکش ای صوفی ز سر این خرقه سالوس راجام می بستان و بشکن شیشه ناموس را
هوش مصنوعی: ای صوفی، این لباس دروغین را کنار بگذار و از می بگیر تا می شانی که سنت را بشکنی.
کاسه می خور که خواهد کاسه سر خاک خوردبود نقش کاسه زر این سخن کاووس را
هوش مصنوعی: بنوش و لذت ببر، زیرا در نهایت همه ما به خاک میرویم و از زندگی چیزی جز یادگارهایمان باقی نمی‌ماند. این گفته از یک شخصیت حکیمانه است که به ارزش زندگی و لحظات خوش اشاره دارد.
حسن رعنایان ز جعد عنبرافشان جلوه یافتزیب و فر آری ز پر خود بود طاووس را
هوش مصنوعی: زیبایی و جلوهٔ دلفریب جوانان زیبا بهگونهای است که مانند طاووس است. زیبایی چون جعد و چین و شکن موهای آنان هر لحظه نمایان میشود و این زیبایی از خود آنان سرچشمه میگیرد.
رنج بی حاصل مبین در نبض عاشق ای طبیبنیست دستی بر مریض عشق جالینوس را
هوش مصنوعی: ای پزشک، درد بیفایدهی عاشق را نبین! در عشق، دستی بر زخمهای این مریض وجود ندارد.
چند تابد مه فراز چرخ بنما روی خویشبرفروز از نو چراغی این کهن فانوس را
هوش مصنوعی: تعدادی از شبها که ماه در آسمان میتابد، چهرهی خود را نمایان کن و دوباره نوری تازه در این چراغ کهنه بر افراز.
صیت عشقت کی نهان ماند که ما سوداییانبر سر بازار رسوایی زدیم این کوس را
هوش مصنوعی: نام عشق تو چگونه میتواند پنهان بماند؟ ما دیوانگان در میان بازار رسوایی، صدای عشق تو را سر دادهایم.
دستبوس دوست جامی برنمی آید ز دستپای در راه طلب نه دولت پابوس را
هوش مصنوعی: کسی که به دنبال دوست و معشوقش است، نمیتواند به راحتی از او خواستهای داشته باشد؛ زیرا در این مسیر، تنها با تواضع و خضوع میتوان به او نزدیک شد و کسی که به دنبال مقام و منزلت باشد، شاید نتواند به آنچه می‌خواهد برسد.