شمارهٔ ۵۷
هوش مصنوعی: این شعر از فروغ فرخزاد است و در آن شاعر به بیان احساسات عاشقانه و عمیق خود می‌پردازد. او از زیبایی معشوق و تأثیر آن بر زندگی‌اش سخن می‌گوید و بیان می‌کند که هیچ چیز دیگری جز عشق و زیبایی معشوق برای او مهم نیست. شاعر به قید و بندهای دنیای مادی و آرزوهای ناتمام نیز اشاره دارد، اما در نهایت، عشق و نگاه معشوق برایش کافی و دلگرم‌کننده است. او در نهایت نشان می‌دهد که این احساسات و عشق برایش معنایی عمیق دارد که از هر چیز دیگری مهم‌تر است.
فروغ روی تو خورشید و مه بس است مراجبینت آینه صبحگه بس است مرا
هوش مصنوعی: نور چهرهی تو مانند خورشید و ماه برای من کافی است و پیشانیات مانند آینهی صبحگاه برای من کافی است.
مرا چه حد که شود ابروی تو محرابمنشان نعل سمندت به ره بس است مرا
هوش مصنوعی: حد و مرز زیبایی ابروی تو برای من به قدری است که مثل محرابی میماند. نشانهای از نعل سمند تو برای من کافی است تا در مسیر تو حرکت کنم.
چه غم که شاخ امل غنچه مراد نداددلم که بسته ز خون ته به ته بس است مرا
هوش مصنوعی: چه غمی دارد اگر شاخ امید به من گل نداد؟ دلم که از خون آکنده شده، همین بس است برایم.
حجاب شد سر زلف سیاه پیش رختهمین علامت بخت سیه بس است مرا
هوش مصنوعی: موی سیاه تو مانند پردهای بر چهرهات افتاده است و همین نشانگر بخت بد من کافی است.
به عشق کهنه که نو شد اگر گنه کارمخط عذار تو عذر گفته بس است مرا
هوش مصنوعی: اگر به عشق قدیمیام که دوباره تازه شده، گناهی مرتکب شدهام، خط عذرت، خود به اندازه کافی برای من کافی است.
نگویمت گه و بیگه دلم نگه می دارگهی ز چشم خوشت یک نگه بس است مرا
هوش مصنوعی: به من نگو که کی و کجا، دلم را در انتظار تو نگه میدارم. فقط یک نگاه از چشمان زیبات برایم کافی است.
کنم به باده چو جامی دلالت صوفیهمین معامله در خانقه بس است مرا
هوش مصنوعی: من همچون جامی به باده اشاره میکنم، و این نوع معامله در خانقاه برای من کافی است.