شمارهٔ ۱۰۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلدادگی است و در آن اشاره به جایگاه معشوق به عنوان کعبهٔ ارامش و سلامت می‌شود. شاعر از ناکامی‌های خود در رسیدن به معشوق و سوز دل به خاطر فراق او سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که در شهری که معشوق حضور ندارد، هیچ جا برای سکونت ندارد. همچنین، اشاراتی به عرفان و حالات معنوی نیز وجود دارد، از جمله اشاره به تاثیر نامهٔ معشوق و دل‌تنگی شاعر. در کل، شعر احساساتی عمیق از عشق، فراق و جستجوی معنویت را منتقل می‌کند.
عشقت که بود کعبه ارباب سلامتریگ حرمش نیست به جز سنگ ملامت
هوش مصنوعی: عشقت، معبد دلهاست و جایی امن و مقدس. اما در این مکان {دل}، چیزی جز سنگهای سرزنش و ندامت احساس نمیکنم.
شهری که نه جای تو در او خانه نگیریمدر بادیه کس را نشود عزم اقامت
هوش مصنوعی: شهری که در آن نتوانی برای خود خانه و جایگاهی داشته باشی، در بیابان هم نمیتوانیم تصمیم بگیریم که بمانیم و اقامت کنیم.
ذوقی رسد از نامه تو روز فراقمکز نامه طاعت نرسد روز قیامت
هوش مصنوعی: از نامه تو در روز جدایی شوری و شوق به من میرسد که از نامه طاعت و اطاعت هیچ خبری در روز قیامت نمیآید.
از آتش دل سر به فلک برده علم بینبر خاک شهید غمت این ست علامت
هوش مصنوعی: از آتش دلی که دارم، پرچمهای افتخار را به آسمان بلند کردهام. این نشانهای است از داغ نداشتهام بر روی خاک شهیدان عشق تو.
ناجسته دهد پیر مغان باده به رندانبا معتقدان می کند اظهار کرامت
هوش مصنوعی: پیر مغان به رندان باده میدهد، اما به آنها کسانی که معتقد هستند، نشان میدهد که چه بزرگی و کرامتی دارد.
گر وقت نمازی گذری سوی مؤذنقد قامت او پست شود زان قد و قامت
هوش مصنوعی: اگر در هنگام نماز، به سمت مؤذنی که اذان می‌گوید بروی، قامت و قد او به خاطر قد و قامت تو کوتاهتر به نظر میرسد.
هر نقش که جامی نه به سودای خطت بستشست آن همه چشم ترش از اشک ندامت
هوش مصنوعی: هر طرح و نمایی که در میخانه به خاطر جمال تو شکل گرفت، همه آن بیتابیها و اشکهای زاری از پشیمانی است.