شمارهٔ ۲۳۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات دردناک و غم‌های خود اشاره می‌کند. او به سروی (نماد زیبایی و پاکی) اشاره می‌کند که به خاطر نادیده گرفتن ارزش‌های او، از او دور شده است. شاعر دیوانگی و غم را که از دنیا می‌آید، تنها در دل خود تجربه کرده و جز سینه‌ای پر از درد، جایی برای آرامش نیافته است. در پایان نیز به دعاهایی که تنها به نام و سلامتی خداوند اشاره دارد، اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که امید و عشق به خداوند برای او باقی‌مانده است.
چون سایه به خاک افکند آن سرو نه بر منگر قدر مرا پست تر از خاک ندانست
هوش مصنوعی: وقتی آن سرو که نماد زیبایی است، سایهاش را بر زمین میاندازد، به من اهمیت نمیدهد و اگر مرا از خاک هم پستتر بداند، برایش مهم نیست.
زان کس که مرا دوخت گریبان چه گشایدچون دوختن این جگر چاک ندانست
هوش مصنوعی: از کسی که برای من گریبان دوخت، چه نیت و کاری برمیآید وقتی که نتوانست این دل پاره شده را بدوزد؟
آن سرو که پاک است چو گل دامن حسنشافسوس که قدر نظر پاک ندانست
هوش مصنوعی: آن درخت سرو که به زیبایی و پاکی مانند گل است، افسوس که ارزش نگاه و محبتش را درک نکردند.
هر درد و غمی کآمد ازین چرخ جفا کیشمنزل به جز این سینه غمناک ندانست
هوش مصنوعی: هر دردی و غمی که از این دنیا و سرنوشت سخت به انسان میرسد، هیچکجا جز این دل غمگین و بیتاب نمیتواند جای بگیرد.
جامی گه خونریزی آن شوخ دعاییجز سلمک الله و ابقاک ندانست
هوش مصنوعی: سالها پیش در بزم یا مجالسی که فضا پر از شور و شوق بوده، فردی به خاطر جذابیت و زیبایی خود به شدت مورد توجه قرار گرفته و دیگران با محبت و دعای خیر برای او آرزوی سلامتی و طول عمر کردهاند.