شمارهٔ ۲۳۶

هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از حس درد و جدایی خود از دوست سخن می‌گوید. او می‌گوید که جگرش پر از درد و دلش پر از خون است. دوستش باعث شده که سرش زیر پای او باشد و به او مقام والایی ببخشد. شاعر در میان رهروان داستانی از عشق است که به وسیله دوستش به دنیایی دیگر برده شده است. او از شراب لعل میگون دوستش مست شده و از همه چیز دیگر غافل است. شاعر به اهمیت عشق اشاره می‌کند و می‌گوید اگر در عشق خالی باشد، هیچ ثروتی از افریدون فایده‌ای ندارد. هرچند از نظر مقام و جاه کم دارد، اما در وفاداری و وفا از سگانت بیشتر است و نسبت به آن احساس افتخار می‌کند. او می‌خواهد به دوستش بگوید که این جام به هیچ کسی تعلق ندارند و از دایره عشق بیرون نرود.