شمارهٔ ۲۷۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر ابراز احساسات عمیق خود نسبت به عشق و معشوقه‌اش می‌کند. او می‌گوید که غم و شوق عشقش با جانش آمیخته است و یاد معشوق او را به حرکت و زندگی وادار می‌کند. معشوق او مانند قبله‌ای است که هیچگاه از سجده و پرستشش خسته نمی‌شود و حتی در می‌گساری نیز از بوسه بر لعل او پرهیز نمی‌کند. دل شاعر به خاطر چشمان معشوق شکسته و او از این درد لذت می‌برد.
شاعر به زیبایی و لطافت معشوق اشاره می‌کند و از گل‌هایی که در کنار او قرار دارند یاد می‌کند. زلف‌های معشوق مانند عطر مشک هستند و شعر او به زیبایی زنده است. در انتها، شاعر بیان می‌کند که اگر کسی بخواهد دلش را شاد کند، باید به یاد او و شعرش دل خوشی بیاورد، زیرا دل غمگین هرگز از شعر لذت نخواهد برد.
خوش آن که غم عشقت با جان وی آمیزدبر یاد تو بنشیند وز شوق تو برخیزد
هوش مصنوعی: کسی که عشق تو را با تمام وجودش حس کند و در یاد تو بماند، شایستهترین است. او با یاد تو شاداب میشود و از شوق تو به پا میخیزد.
چون قبله شود رویت از سجده نیاسایدور جام دهد لعلت از باده نپرهیزد
هوش مصنوعی: وقتی که چهرهات به سوی قبله قرار گیرد، از سجده کردن دست نخواهد کشید و اگر جامی از شراب لعلین به او بدهند، از نوشیدن آن پرهیز نخواهد کرد.
دل بشکندم چشمت خون ریزدم از دیدهمست است عجب نبود گر بشکند و ریزد
هوش مصنوعی: دل من را شکستم و از چشمانم خون میریزد. از این چشم مست چیزی عجیب نیست اگر دل بشکند و خون بریزد.
گر سرو دلاویزت طرف چمن آرایدکی غنچه دل پر خون در شاخ گل آویزد
هوش مصنوعی: اگر زیبایی تو باغ و چمن را زینت بخشد، چگونه ممکن است غنچهای پر از درد و رنج در شاخه گل آویزان شود؟
شعری ست سیه زلفت گردی ست ز مشک این خطکش باد صبا بر گل زان شعر سیه بیزد
هوش مصنوعی: شعری به زیبایی موهای سیاه توست؛ گویی بویی از مشک دارد. نسیم صبحگاهی این خط را بر گل میآورد و از آن شعر سیاه برمیخیزد.
چون صید کنی مشکل حاجت به کمند افتدگر تیر زنی آهو از پیش تو نگریزد
هوش مصنوعی: وقتی شکار میکنی، اگر تیر پرانی، آهو اگر هم از جلوی تو فرار کند، به راحتی به دام میافتد.
گر شعر خوشت باید خوش کن دل جامی راخاطر که حزین باشد کی شعر خوش انگیزد
هوش مصنوعی: اگر شعر را دوست داری، باید دل جامی را خوش کنی؛ زیرا وقتی دل غمگین باشد، هیچ شعر خوبی نمیتواند دل را شاد کند.