شمارهٔ ۲۹۴
هوش مصنوعی: این شعر به وصف زیبایی‌های معشوق و تأثیر او بر دنیا می‌پردازد. شاعر از گذشت زمان و تغییراتی که به خاطر وجود معشوق در زندگی‌اش ایجاد شده، سخن می‌گوید. او می‌گوید که پیش از آن روزی که این زیبایی‌ها را دید، قبله‌اش به خاطر یک خم ابروی معشوق تغییر کرده است. معشوق همچون مشعلی در شب تار است و رخت او از آتش وادی مقدس روشن است. شاعر از اهمیت و افتخار به این زیبایی‌ها حرف می‌زند و به زاهدان نیز هشدار می‌دهد که نباید به ظواهر توجه کنند، زیرا این زیبایی‌ها بر هر کس نمی‌نشینند. در نهایت، شاعر به دنبال جامی از دل آن معشوق است که در هر مرحله مسیر زندگی‌اش قدردانی کند. این شعر به نوعی عشق عمیق و تعالی روحی را نشان می‌دهد.
پیش ازان روز که این طاق مقرنس کردندقبله ام زان خم ابروی مقوس کردند
هوش مصنوعی: قبل از اینکه این طاق زیبا و منحنی را بسازند، من به خاطر آن خمیدگی ابروی دلربا در آغاز، هدف و مقصودم را مشخص کردم.
رخت آن مشعل نور است که اندر شب طورروشن از آتش وادی مقدس کردند
هوش مصنوعی: لباس تو مانند مشعلی از نور است که در شب تاریک کوه طور، با آتش سرزمین مقدس روشنایی بخشیده است.
درد نوشان لبت خرقه پشمینه به دوشبس تعظم که بر این طارم اطلس کردند
هوش مصنوعی: درد نوشیدن از لبان تو، باعث شده که لباس پشمی به تن کنم. چه بسیار بزرگمنشی که بر این عرش فرشی از ابریشم افکندهاند.
پیش ازین شیوه چشمان تو خونریزی بوددور ما آمد ازان شیوه چرا بس کردند
هوش مصنوعی: چشمهای تو پیش از این به نوعی به خونریزی میانداختند، اما حالا که دور ما جمع شدهاید، چرا آن روش را کنار گذاشتید؟
فیض عامش نگر ای شاهد گل خرده مگیرکه درین باغ چرا پرورش خس کردند
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که زیبایی و نعمتهای بیکران الهی را در نظر بگیریم و نباید در کوچکترین مسائل و نواقص متمرکز شویم؛ زیرا در این دنیای پربار، برخی چیزها ممکن است به خوبی پرورش نیابند.
زاهدا چاک مکن خرقه که مستم ز غمشزانکه این جامه نه بر قامت هر کس کردند
هوش مصنوعی: ای زاهد، گریبان خود را نچین که من از عشق او مست و دیوانهام، زیرا این لباس مخصوص هر کسی نیست.
جامی از دامن آن گرمروان دست مدارکه به هر مرحله صد قافله واپس کردند
هوش مصنوعی: دستت را از دامن آن محبوب گرم و پرشور دراز کن، چراکه در هر مرحلهای صدها کاروان را به عقب برگرداندند.