شمارهٔ ۳۱۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ناراحتی و غم عمیق خود صحبت می‌کند. او به عشق خود اشاره دارد که به سراغش نیامده و این فقدان باعث شده که احساس پوچی و درد کند. او زیبایی و شکوه معشوق را با طبیعت مقایسه می‌کند و می‌گوید که هیچ چیزی مانند او در اطرافش نیست. شاعر همچنین به تلخی و شکست عشقی اشاره می‌کند و ابراز می‌کند که تلاش‌ها و آرزوهایش بی‌نتیجه مانده‌اند. در کل، شعر حاکی از احساس تنهایی و انتظار برای عشق است.
رخ خود به خون نگارم که نگار من نیامدغم او چو کشت زارم به مزار من نیامد
هوش مصنوعی: روی خود را به خون میآلایم چرا که معشوقم نیامد. غم او همچون کشت زارم، اما او به مزارم نیامد.
به کنار جو ندیدم چو قدش به باغ سرویکه ز آب دیده جویی به کنار من نیامد
هوش مصنوعی: کنار جوی آب، به قد و قامت درختی در باغ نگاه کردم، اما سایهاش به کنار من نیامد و از چشمانم اشکی به جوی نریخت.
خط سبزه کامد از گل که ز پی رسیدم اینکچه کنم چو این بشارت ز بهار من نیامد
هوش مصنوعی: سبزه بهخاطر گل آمده و من که به دنبال آن بودم، حالا چه باید بکنم که این خبر خوش از بهار به من نرسید؟
به کدام کاسه سر خوش زیم از شراب راحتبه سرم چو زخم سمی ز سوار من نیامد
هوش مصنوعی: کدام نهایت لذت را از شراب ببرم در حالی که درد زخم در سرم خواب را از من گرفته است و به دردی که ناشی از ضربهای از سواری است، اشاره می‌کند.
به رهش چو خاک گشتم چه به وقت بود گریهکه به پشت پاش باری ز غبار من نیامد
هوش مصنوعی: وقتی به خاطر عشق او به زمین افتادم، چه فایدهای داشت که در آن لحظه اشک بریزم، در حالی که وجودم فقط باری از خاک و غبار برای او بود و هیچ چیز از من به او نرسید.
چو دهم به او دلی را که خراب ازوست کارمبه چه کار آید او را چو به کار من نیامد
هوش مصنوعی: اگر دلی را که به خاطر او خراب شده، به او بسپارم، این برای من چه فایدهای دارد که او به کار من نیامد؟
زر چهره ساخت جامی ز دو دیده سرخ یعنیکه ز کان عشق نقدی به عیار من نیامد
هوش مصنوعی: ظاهراً عشق به من هیچ ارزشی نداشت و به همین دلیل، هیچ چیزی به من نرسید که نشاندهندهی آن باشد.