شمارهٔ ۳۷۲
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عواطف شدید عاشقانه و رنج و درد ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر از گریه و اشک می‌گوید که باعث افشای راز دلش می‌شود. او از زلف محبوبش یاد می‌کند که بختش را تحت تأثیر قرار داده و هر چیزی که در زندگی‌اش می‌افتد، بدشانسی و ناکامی به بار آورده. او در غم گم‌کردن اثر خود و شگفتی‌اش از اینکه چگونه این گم‌شدگی به سراغش آمده، صحبت می‌کند. می‌گوید که دیدگانش به خون دل آغشته است و درد و اندوهش او را آزار می‌دهد. دیگران از او می‌خواهند که صبر کند، اما او نمی‌تواند چون آتش درونی‌اش خاموش نمی‌شود. شعله‌های دردش آن‌قدر شدید است که بر عرش آسمان تأثیر می‌گذارد. در نهایت، شاعر به حالتی از جنون اشاره می‌کند که ناچار به زنجیر آن گرفتار می‌شود.
چشمم از گریه چو در ورطه خون می‌افتدراز پنهان دل از پرده برون می‌افتد
هوش مصنوعی: وقتی چشمم از شدت گریه به خون می‌افتد، رازهای نهان دلم از پرده بیرون میآید.
به ختم آن زلف نگون است و مرا در ره عشقهرچه می‌افتد ازین بخت نگون می‌افتد
هوش مصنوعی: روی آن زلفِ بینهایت زیبا، تقدیر من این است که در راه عشق هر آنچه بر سرم میآید، از قضا و شانس بد من ناشی می‌شود.
بی‌تو گم شد اثرم وز غم تو در عجبمکه به سر وقت من گمشده چون می‌افتد
هوش مصنوعی: بدون تو، وجودم گم شده و از درد فراق تو حیرت زدهام که این گم‌شدگی چگونه در زمان من ظاهر می‌شود.
گذر دیده شد آغشته به خون دل ازانپاره‌های جگر آلوده به خون می‌افتد
هوش مصنوعی: نگاه انسان از درد و رنجی که در دل دارد آکنده است و از آن بخشهای آسیبدیدهای که به شدت زخم خوردهاند، قطرات اشکی به زمین میریزد.
خلق گویند بکن صبر و لب از آه ببندچون کنم صبر که آتش به درون می‌افتد
هوش مصنوعی: مردم میگویند صبور باش و دیگر از درد و شکایت نگو، اما من چگونه میتوانم صبر کنم در حالی که آتش ناروایی درونم شعلهور است؟
شعله آه من این سان که ز گردون گذردعرش را دم به دم آتش به ستون می‌افتد
هوش مصنوعی: شعلهی آه من به قدری شدید است که وقتی از آسمان میگذرد، هر لحظه آتش به پایههای بهشت می‌افتد.
جامی این نوع که سررشته تدبیر گسستآخرالامر به زنجیر جنون می‌افتد
هوش مصنوعی: کسی که فکر و تدبیرش به اشتباه برود، در نهایت به دام جنون و دیوانگی گرفتار می‌شود.