شمارهٔ ۴۰۴
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات شاعر درباره یک معشوق ستمگر و زیبا می‌پردازد. شاعر می‌گوید که برای رسیدن به او، باید از خود و موانع دل بگذرد. عشق به این معشوق به قدری عمیق است که همه چیز بر او تأثیر می‌گذارد. شاعر از حسرت و محنت‌هایی که بر او روا می‌شود می‌گوید و همچنین از آرزو می‌کند که حتی اگر جانش هم باید تفکیک شود، حضوری از آن محبوب را حس کند. او به قدری گرفتار عشق است که نمی‌تواند حتی از نگرانی درباره دوری او رهایی یابد و همه چیز را به خاطر او تحمل می‌کند. در نهایت، اشتیاق او به معشوق و آسیب‌پذیری‌اش در برابر عشق را به تصویر می‌کشد.
هر که خواهد سوی آن شوخ ستمگر گذردواجب آنست که اول قدم از سر گذرد
هوش مصنوعی: هر کسی که بخواهد به محبوب بازیگوش و ستمگر دست یابد، لازم است که ابتدا بر مشکلات و موانع غلبه کند.
کاش جان بگسلد از تن که مگر همره بادگه گهی جانب آن سرو سمنبر گذرد
هوش مصنوعی: ای کاش جانم از بدنم جدا شود تا با نسیم گاه و بیگاه به سوی آن سرو زیبا پرواز کنم.
آه ازان شوخ که بر هر سر راهی که رومبهر محرومی من از ره دیگر گذرد
هوش مصنوعی: چقدر دردناک است که آن معشوقهی خوشخلق، همیشه در تمام جاهایی که من میروم، از راه دیگری عبور می‌کند و به من دسترسی ندارد.
ناگهان گر گذرش سوی من افتد روزیتا نبینم رخ او بیش روان تر گذرد
هوش مصنوعی: اگر روزی به طور ناگهانی او به من نزدیک شود، نمیخواهم که چهرهاش را ببینم، زیرا دلم میخواهد با سرعت بیشتری از کنارم عبور کند.
در چمن چون به هوای قد او گریه کنمآب چشمم همه بر سرو و صنوبر گذرد
هوش مصنوعی: وقتی در چمن به یاد قامت او اشک میریزم، آب چشمم بر روی سروها و صنوبرها جاری می‌شود.
همنشینا نفسی پیش نظر حایل شوطاقتم نیست که آن مه ز برابر گذرد
هوش مصنوعی: دوستانم، ای یاران من، کنارم باشید و مانع دید من شوید، زیرا طاقت دیدن آن ماه را از دور ندارم.
او به کف تیغ که جامی ز سر خود بگذرمن در آن غم که مباد از سر من درگذرد
هوش مصنوعی: او به تیغی که جامی را از سر خود میگذراند، می‌گوید که من در آن غم و اندوه هستم که مبادا این غم از من بگذرد و دور شود.