شمارهٔ ۴۸۳ - جامی

من بی دل چو خواهم داد جان نادیده دیدارشمدد کن ای اجل تا زار میرم زیر دیوارش

ز دیده در دلش جا کردم و دل در درون پنهانهنوز ایمن نیم ترسم که بیند چشم اغیارش

چه قد است آن تعالی الله که خواهم دیده و دل راکنم خاک ره آن ساعت که بینم لطف رفتارش

نه دل دارم به دست اکنون نه دین مسکین مسلمانیکه با این کافران سنگدل افتد سر و کارش

نشد گل چون رخش اما بدان رو آب می گرددکه یابد روی آن دولت که شوید گرد رخسارش

تو و گلزار خویش ای باغبان ما و سرکوییکه آب روی صد گلزار می بخشد خس و خارش

چو مرغان خزان دیده زبان بست از سخن جامیکجا آن غنچه خندان که باز آرد به گفتارش