شمارهٔ ۵۷۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر درباره درد و رنج دل صحبت می‌کند و به شدت از بیماری دل ناله می‌کند. او می‌گوید که هیچ‌کس نباید به گرفتاری دل مبتلا شود و به معشوق خود می‌گوید که اگر به زاری دل توجه نکند، به این درد گوش فرا دهد. او توصیف می‌کند که در کوی معشوق، دل‌ها دچار مشکل می‌شوند و بسیاری از دل‌ها به زمین می‌افتند. شاعر در مورد مدت هجر و صبر سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که داستان عشق‌ها غالباً شامل جفاکاری معشوق و وفاداری عاشق است. او حتی اگر به وصال نرسد، درد طلب را نیز خوش می‌داند و در نهایت از غمی صحبت می‌کند که سال‌هاست دلش را می‌آزارد و می‌خواهد با معشوقش به اشتراک بگذارد.
دوستان چند کنم ناله ز بیماری دلکس گرفتار مبادا به گرفتاری دل
هوش مصنوعی: دوستان، چقدر ناله کنم از درد دل؟ هیچ‌کس را نمیخواهم که به این درد و رنج دچار شود.
ای که بر زاری دل می کنی انکار بیاگوش بر سینه من نه بشنو زاری دل
هوش مصنوعی: ای کسی که به درد و رنج دل من بیتوجهی میکنی، بیا و به صداهای دل من گوش کن تا بشنوی چگونه زار میزنم.
کوی تو منزل دلهاست کسی چون گذردکه نیاید به زمین پای ز بسیاری دل
هوش مصنوعی: محل تو جایی است که دل‌ها در آن جا دارند. اگر کسی از آنجا بگذرد، نمیتواند به زمین پا بگذارد، زیرا از محبت و احساسات دلهای بسیاری پر شده است.
مدت هجر ز حد می گذرد صبر کجاستکه درین واقعه صعب کند یاری دل
هوش مصنوعی: مدت دوری بسیار طولانی شده است. صبر کجاست وقتی که در این شرایط سخت، دل به یاری نیاز دارد؟
خوانده ام قصه عشاق بسی نیست در آنجز جفاکاری دلدار و وفاداری دل
هوش مصنوعی: در داستانهای عاشقانهای که خواندهام، بیشتر از هر چیز دیگر شاهد ستمگری محبوب و وفاداری دلباختگان هستیم.
گر به وصلت نرسم درد طلب نیز خوش استنیست مطلوب جز اینم ز طلبکاری دل
هوش مصنوعی: اگر به وصالت نرسم، حتی درد و رنج طلب هم برایم لذتبخش است. هیچ چیز جز این احساس طلب از دل، برایم خواستنی نیست.
عمرها شد که دل جامی ازین غم خون استکه کند با تو دمی شرح جگرخواری دل
هوش مصنوعی: این سالها، دل من از غم و درد به مانند جامی پر از خون است. آرزو دارم که لحظهای با تو بنشینم و از زخمهای دل و رنجهای درونم بگویم.