شمارهٔ ۵۹۶
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق و فراق عمیق شاعر است. او از مرگ و خاک شدن سخن می‌گوید و به یاد معشوقش، در دل خود گلی از شادی و غم می‌کارد. شاعر احساس می‌کند که با رفتن جانش، فقط می‌خواهد به خاک معشوقش سپرده شود. او به هجران و درد عشق اشاره دارد و از عدم لیاقت خود در این دنیا صحبت می‌کند. در نهایت، شاعر از لطف معشوق یاد می‌کند و خود را در مقایسه با او کوچک می‌بیند. این شعر سرشار از احساسات عمیق و تفکرات فلسفی درباره عشق و زندگی است.
چون خاک شوم گر گذری سوی مزارمبوی جگر سوخته یابی ز غبارم
هوش مصنوعی: وقتی که من به خاک تبدیل شوم و به مزارم گذر کنی، از غبارم بوی جگر سوخته را خواهی یافت.
چون رفتنی است از تنم این جان بلاکشآن به که به خاک سر کوی تو سپارم
هوش مصنوعی: زمانی که بخواهم از این دنیا بروم، بهتر است که جانم، که پر از درد و رنج است، به خاک کوی تو بسپارد.
در گلشن جان می شکفد صد گل شادیزان غنچه که در سینه ز پیکان تو دارم
هوش مصنوعی: در باغ روح، صد گل شادی میروید، به خاطر آن غنچهای که در دل دارم و نشانه عشق توست.
هر دم کنم از خون جگر خاک رهت گلتا روزنه دل به رخ غیر برآرم
هوش مصنوعی: هر لحظه از عمق وجودم و با تمام احساس و عشق، برای تو قربانی میکنم تا بتوانم روزی چهرهام را به غیر از تو نشان ندهم.
نی لایق تشریفم و نی در خور بیدادیارب من بیدل به جهان بهر چه کارم
هوش مصنوعی: من نه شایسته مقام و احترام هستم و نه لیاقت ظلم و ستم را دارم. خدایا، من بیدل و دلسوخته در این جهان برای چه کاری به دنیا آمدهام؟
در بوته هجران چو زرم گر بگدازیدیگر نشود بر محک عشق عیارم
هوش مصنوعی: اگر در عذاب جدایی بسوزم، دیگر نمیتوانم خود را در آزمایش عشق بسنجم.
هم لطف تو فرمود که جامی سگ ماییورنه من بیدل چه کسم در چه شمارم
هوش مصنوعی: اگر لطف و محبت تو نبود که به من جامی عطا کردی، من بیدل و بیپناه چه کسی هستم و در چه فضایی قرار دارم؟