شمارهٔ ۶۱۴
هوش مصنوعی: این شعر از عشق و ارادت شاعر به معشوق سخن می‌گوید. شاعر در ابتدا به تمایز بین جایگاه خود و معشوق اشاره می‌کند و حسرت می‌خورد که چطور می‌تواند در کنار او باشد. او از دوری و جدایی رنج می‌برد و اشتیاق خود را برای دیدار معشوق بیان می‌کند. شاعر به زیبایی‌های معشوق و تأثیر آن بر خود اشاره می‌کند و از درد و حسرت ناشی از دوری سخن می‌گوید. در نهایت، او از معشوق تقاضا می‌کند که با ناز و محبت به او بپردازد و توجه کند که زندگی او در انتظار دیدار و عشق او سپری می‌شود.
تو شاه مسند حسنی و من گدای کمینممرا سعادت آن از کجا که با تو نشینم
هوش مصنوعی: تو در جایگاه بلند و مقامی والایی هستی و من مانند یک گدا در انتظار تو هستم. خوشبختی من را چگونه میتوان یافت وقتی که آرزوی نشستن در کنار تو را دارم؟
چو خاکروبی آن در دریغ داشتی از منگذار تا خس و خار رهت به دیده بچینم
هوش مصنوعی: اگر از من خواستی که عبور کنی و به خاکروبی آن در توجه کنی، قبل از آن اجازه بده تا خس و خارها را از راهت بردارم و ببینم.
سواره رفتی و سودم جبین به راه تو چندانکه شد نشان سم اسب و ماند نقش جبینم
هوش مصنوعی: تو با ناز و عشوهای به راهت رفتی و من از تو تأثیری در دل گرفتم. نشانههایی از تو بر پیشانیام مانده، گویی رد پای اسب تو بر زمین است.
اساس زهد شکستم ز نام و ننگ برستممیان به مهر تو بستم کمر مبند به کینم
هوش مصنوعی: به دلیل رهایی از نام و ننگ دنیوی، راه زهد و پرهیزکاری را زیر پا گذاشتم و خود را به مهر تو وابسته کردم. پس هرگز به من کینه نبر که این عشق من به تو، نه بر اساس نفرت است.
به هر کجا گذرم دولت وصال تو جویمبه هر طرف نگرم جلوه جمال تو بینم
هوش مصنوعی: هر جا که بروم، در تلاش برای یافتن خوشبختی و نزدیک شدن به تو هستم و هر طرف که نگاه میکنم، زیبایی تو را میبینم.
بسوخت جان من از گریه های تلخ چه باشدبه خنده ای بنوازی ازان لب شکرینم
هوش مصنوعی: جان من از گریههای تلخ به شدت در سوختگی است. چه فایده دارد اگر تو با لب شیرینت بگویی که من را بخندانی؟
به تیغ بیم مفرما که خیز جامی ازین درکه عمرهاست بر این آستانه بهر همینم
هوش مصنوعی: با ترس از تیغ کسی را نترسان؛ زیرا از این در، جامی بردار که سالهاست برای همین منظور در این مکان منتظرم.