شمارهٔ ۶۹۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر احساس تنهایی و longing خود را ابراز می‌کند. او به صحرا می‌رود تا از سبک و سنگینی زندگی شهری دور شود، اما حضور محبوبش را در هر جا حس می‌کند. با رفتن محبوب، او دیگر هیچ کس را ندارد و حتی اگر صد همرا ه داشته باشد، هنوز تنهاست. او با زنجیرهای عشق و درد خود را محصور کرده و در جستجوی محبوبش هر موانعی را تحمل می‌کند. شاعر عشق را محور زندگی خود می‌داند و تأکید می‌کند که بدون محبوبش، زندگی برایش بی‌معناست. در نهایت، او به صبر و انتظار برای دیدار محبوبش اشاره می‌کند.
سوی صحرا نی پی عیش و تماشا می رومبی تو بر من شهر تنگ آمد به صحرا می روم
هوش مصنوعی: به سمت بیابان می‌روم تا از خوشی و زیباییها لذت ببرم، چرا که بدون تو، زندگی در شهر برایم سخت و تنگ شده است.
تا تو رفتی از برم با کس ندارم الفتیگرچه باشد صد کسم همراه تنها می‌روم
هوش مصنوعی: وقتی تو از کنارم رفتی، با هیچکس دیگری دیگه ارتباطی ندارم. حتی اگر صد نفر هم کنارم باشند، باز هم تنها احساس میکنم و به تنهایی ادامه میدهم.
هیچ جای از وحشت تنهاییم نبود ملالمونس جانم خیال توست هر جا می روم
هوش مصنوعی: در هیچ کجا از تنهایی و وحشت خود احساس ناراحتی نمیکنم، چرا که هر جا که می‌روم، یاد تو به عنوان همراهی برای قلبم وجود دارد.
پا به زنجیر بلا هر سو طلبگار توامعاشق ویرانه ام زنجیر بر پا می روم
هوش مصنوعی: من در زنجیرهای درد و رنج، به هر سمت که نگاه میکنم فقط تو را میطلبم. عاشق ویرانیها هستم و با زنجیری به پا می‌روم.
فی المثل گر زیر پای من بود گل یا حریرگر نه سوی توست ره بر خار و خارا می روم
هوش مصنوعی: اگر زیر پای من گل یا حریر باشد، اما راهی به سوی تو نداشته باشد، حتی اگر مجبور شوم بر روی خار و سنگها بروم، به سمت تو خواهم رفت.
در سلوک عشق تو هیچم نگیرد پیش راهدر تجرد گام بر گام مسیحا می روم
هوش مصنوعی: در مسیر عشق تو هیچ چیز مرا نمیگیرد و مانع نمیشود. با قدمهایی ثابت و مطمئن در سکوت و خلوص روحانی، همچون مسیحا به جلو می‌روم.
گفتم ای جان رو که بی جانان نخواهم زندگیگفت جامی صبر کن امروز و فردا می روم
هوش مصنوعی: به کسی میگویم: ای عزیز، دیگر نمیتوانم بدون تو زندگی کنم. او پاسخ میدهد: کمی صبر کن، امروز و فردا می‌روم و بعد همه چیز را ترک میکنم.