شمارهٔ ۷۷۲
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و ویژگی‌های خاص یک فرد (که به نظر می‌رسد معشوق است) می‌پردازد. شاعر با استفاده از تشبیهات مختلف، شخصیت و جذابیت او را به تصویر می‌کشد. او از جلوه‌های ظاهری و شخصیت این فرد، نظیر زیبایی، آزادی، و تاثیرگذاری‌اش بر دیگران سخن می‌گوید و همچنین به حالت‌های احساسی خود در مواجهه با او اشاره می‌کند، مانند غم و اشتیاق. شاعر در نهایت از تناقضات احساسی خود، از جمله درد و شادی، گفت‌وگو می‌کند و بر تأثیر عمیق معشوق بر وجود خود تأکید می‌نماید.
جلوه آن شوخ و جولان سمند او ببینهر طرف آزاده ای سر در کمند او ببین
هوش مصنوعی: به تماشای زیبایی آن فرد نازنین بپرداز و ببین که چگونه هر جا که میرود، افراد آزاد و بیقید را به دنبالش می‌کشد.
فتنه را خواهی پی تاراج عقل و دین سوارکرده جا بر پشت زین سرو بلند او ببین
هوش مصنوعی: اگر به دنبال نابود کردن عقل و دین هستی، باید به سراغ فتنهها بروی و بنگری که چگونه بر روی سینهی بلند و استوار آن سوار میشوی.
بس که خون گریم به راهش چون مه نو در شفقغرقه در خون دلم نعل سمند او ببین
هوش مصنوعی: به خاطر عشق او، چنان اشک میریزم که دلام مانند صبحگاه نو با رنگ سرخ خون غرق شده است. ببین چگونه نعل سمندش بر دلم نشسته و آن را مجروح کرده است.
لب ز می تر کرد طاووسان باغ سدره راچون مگس پیرامن جلاب قند او ببین
هوش مصنوعی: طاووسان باغ سدره از می لب میزنند و به دور قند او همچون مگس کهن پرواز میکنند.
ای که گویی گریه تلخ تو چندین بهر چیستخنده شیرین ز لعل نوشخند او ببین
هوش مصنوعی: ای کسی که میگویی برای چه اینقدر گریه میکنی، به خنده شیرین او که مانند لعل (گونت) است نگاه کن.
چشم بد را خالش افشانده ست بر آتش سپندخط مشکین گرد رخ دود سپند او ببین
هوش مصنوعی: چشم بد را با خال سیاهی که بر روی صورتش به شکل دود سپند افتاده، بر افروخته است. نگاه کن به چهرهاش که نشان از زیبایی و جذابیت دارد.
گفته ای جامی سبکبار است در جانش درآیکوه محنت بر دل اندوهمند او ببین
هوش مصنوعی: گفتهای که یک جام، احساس سبکی و آزادگی دارد، اما در دلش، بار سنگین رنج و درد نشسته است. بیا و این اندوه را در نگاهش ببین.