شمارهٔ ۸۳۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف یک جوان ترک می‌پردازد که با چهره‌ای دلربا و ظاهری زیبا به سمت او می‌آید. مردم به خاطر ظلم و دردهایی که از چشم‌زخم او متحمل می‌شوند، به خاک می‌افتند و زاری می‌کنند. این جوان با نگاهش در پی تلافی کردن غم‌هاست، در حالی که شاعر به خاطر عشق و درد ناشی از آن، حالتی زار و اندوهگین دارد. او در نهایت از معشوق می‌خواهد که به او نگاه کند و دردی که در دل دارد را درک کند. شعر در نهایت به احساسات غم و اندوه ناشی از عشق و فراق می‌پردازد.
اینک سوار می رسد آن ترک کج کلاهخلقی نهاده روی تظلم به خاک راه
هوش مصنوعی: اکنون سوار جوانی با کلاهی کج می‌آید که ظاهری خاص و جلب توجه کننده دارد و در این حال با خود نارضایتیها و درد دلهای مردم را به دوش میکشد.
آویخته ز طرف کمر جان صد اسیربر هم زده به تیغ مژه قلب صد سپاه
هوش مصنوعی: دور کمر او، جان صد نفر در بند را به تیغ مژهاش به چالش کشیده و قلب صد سپاه را تحت تأثیر قرار داده است.
در تاب ماه عارضش از باده صبوحمخمور چشم جادویش از خواب چاشتگاه
هوش مصنوعی: در روشنی ماه، چهرهاش شبیه به کسی است که در حال نوشیدن شراب صبحگاهی مست شده باشد و نگاه جادویی او انسان را از خواب صبحگاهی بیدار میکند.
هر سو ز شوق طلعتش افغان اهل دردهر جا ز ظلم غمزه اش آواز دادخواه
هوش مصنوعی: آدمهای عاشق و دردکشیده از هر طرف به شوق زیبایی او به ناله و فریاد افتادهاند و هر جا که او با نگاههای غمانگیز خود ظلمی میکند، فریاد درخواست و کمک به گوش میرسد.
زارم کشید و بر سر راهش بیفکنیدباشد که سوی من به ترحم کند نگاه
هوش مصنوعی: من در حال گدایی عشق او هستم و امیدوارم که او وقتی مرا در مسیرش ببیند، به من ترحم کند و نگاهی به من بیندازد.
گر لاف عشق می زنم ای خواجه طعن چیستاینک سرشک سرخ و رخ زرد من گواه
هوش مصنوعی: اگر در مورد عشق ادعایی دارم، ای آقا، چرا مرا سرزنش میکنی؟ اکنون اشکهای سرخ و چهرهی زرد من خود شاهد این ماجراست.
جامی ز جام غصه چو خون جگر خوردنبود سرود مجلس او جز فغان و آه
هوش مصنوعی: زمانی که کسی از درد و غم ناشی از مشکلاتش بنوشد و به حدی از رنج برسد که نتواند شادی کند، در چنین حالتی مجلس او فقط با ناله و گریه پر میشود.