شمارهٔ ۸۴۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات و رنج‌های خود در پی عشق و زیبایی می‌پردازد. او از فقیه و محتسب انتقاد می‌کند که موانع و محدودیت‌هایی را به خاطر نظارت‌های خود بر خوشی‌ها و هنری مانند نغمه نی ایجاد می‌کنند. شاعر به یاد هجران و تشنگی برای وصال معشوق می‌افتد و به بیان احساسات عمیق خود می‌پردازد. در نهایت، او به زیباترین و مقدس‌ترین مکان‌ها چون کوی مغان اشاره می‌کند و به آرزوی رسیدن به آنجا و نزدیکی به عشق می‌پردازد. در کل، شعر پر از احساسات عاشقانه و نقد اجتماعی است.
منع سماع نغمه نی می کند فقیهبیچاره پی نبرد به سر نفخت فیه
هوش مصنوعی: فقیه نادان از شنیدن نغمه نی جلوگیری می‌کند، اما خود را از درک عمیق اسرار وجود محروم میسازد.
می ده به بانگ نی که ندارم به فر عشقپروای ریش محتسب و سبلت فقیه
هوش مصنوعی: بگو میزنم بر نی تا محبت را به تصویر بکشم، بدون نگرانی از نگاه محتسب و فقیه.
واعظ به طعن باده پرستان زبان گشادیارب تویی پناه من از شر آن سفیه
هوش مصنوعی: واعظ به شرابنوشان کنایه میزند و از آنها انتقاد می‌کند. من ای خدا، به تو پناه میبرم از شر این نادان.
ماییم و تیه هجر تو ای چشمه حیاتیادی بکن ز حال جگرتشنگان تیه
هوش مصنوعی: ما هستیم و در بیابان جدایی تو، ای چشمه زندگی، یادی کن از حال آنهایی که در بیابان دلشان تشنه است.
تشبیه می کنند رخت را به مه ولیبا او به هیچ وجه نمی بینمت شبیه
هوش مصنوعی: تشبیه می‌کنند لباس تو را به ماه، اما هرگز نمیتوانم تو را با او مقایسه کنم.
گفتی تو را به رشته جان آتش افکنمچون شمع می کند دل من زین نشاط پیه
هوش مصنوعی: تو گفتی که مرا هم چون شمع بسوزانی و جانم را به آتش بکشی، اما دل من از این خوشحالی و شوق مانند پیه در حال ذوب شدن است.
جامی حریم کوی مغان کعبه صفاستطوبی لساکنیه و بشری لزایریه
هوش مصنوعی: در این بیت به زیبایی و قداست مکان مغان اشاره شده است. آنجا به مانند کعبهای است که برای ساکنانش برکات و خوشبختی به ارمغان میآورد و برای زائرانش مژدهها و نویدهای خوبی به همراه دارد.