شمارهٔ ۹۰۳
هوش مصنوعی: این شعر در مورد عشق و زندگی نوشته شده است. شاعر به تبیین احساس تنهایی و درد ناشی از فراق معشوق می‌پردازد و می‌گوید که زندگی برای کسی که معشوقش را ندارد، به نوعی وبالی است. او به زاهدان توصیه می‌کند که اگر از عشق جوانی خود بی‌خبرند، در واقع مرده‌اند. در عین حال، شاعر به امید و زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر او مرده باشد، معشوقش در جای دیگری زنده است. به طور کلی، شعر بر پیچیدگی‌های عشق و زندگی، وصل و هجر تأکید می‌کند و به دل‌های عاشقان آرامش می‌دهد.
ای کزان آرام جانها مانده تنها زنده ایزندگی باشد وبال جان تو تا زنده ای
هوش مصنوعی: ای کسی که به خاطر تو جانهای آرام تنها ماندهاند، تا وقتی که زندهای، زندگی بر دوش تو سنگینی می‌کند.
یار قتل عاشقان امروز با فردا فکندشاد زی ای آنکه بر امید فردا زنده ای
هوش مصنوعی: یار امروز عاشقان را به قتل میرساند و به امید فردا میاندازد. خوش باش ای آنکه هنوز بر امید فردا زندهای.
گر نیی ای زاهد از عشق جوانی زنده دلدر حقیقت مرده ای و آشکارا زنده ای
هوش مصنوعی: اگر تو از عشق جوانی خبر نداری، در واقع در دل مردهای و تنها در ظاهر زنده هستی.
ما تن خاکی تو روح پاکی ای جان و جهانگرچه ما مردیم دور از تو تو بی ما زنده ای
هوش مصنوعی: تو جسمی از خاک و روحی پاک هستی. ای جان و جهان، هرچند ما از تو دوریم و به نوعی مردهایم، اما تو بدون ما زنده و پایندهای.
وصل و هجر آمد حیات و مرگ ای دل شکر کنگر من اینجا مرده ام باری تو آنجا زنده ای
هوش مصنوعی: ارتباط و جدایی، زندگی و مرگ را به وجود میآورد. ای دل، شکرگزاری کن، زیرا اگر من در اینجا مردهام، تو در آنجا هنوز زندهای.
یار گوید هر زمان خواهم همین دم کشتنتغم مخور ای دل تو خود بهر همین ها زنده ای
هوش مصنوعی: دوست می‌گوید هر وقت بخواهم، میتوانم در همین لحظه تو را از پای درآورم. اما ای دل، نگران نباش، چون تو دقیقاً برای همین چیزها زندهای.
نیم مرده بر درت عمری ست در جان کندنمکس نمی پرسد که جامی مرده ای یا زنده ای
هوش مصنوعی: شخصی که به دروازه تو آمده، مانند کسی است که عمری در حال سختی و درد زندگی کرده است. هیچکس از او نمیپرسد که آیا هنوز زنده است یا مرده، به عبارتی دیگر، وضعیت او برای دیگران اهمیت ندارد.