شمارهٔ ۹۳۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساسات عمیق عاشقانه و غم ناشی از جدایی است. شاعر از بی‌اعتباری و غم ناشی از عشق صحبت می‌کند و به پریشانی روزگار خود اشاره می‌کند. او از سوز دل و آتش عشق می‌گوید و می‌خواهد که معشوقش بر او ببخشاید. همچنین، شاعر به حالت نزار و زردی خود اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که در دلش غباری از غم نباشد. در پایان، او امیدوار است که روزی روزگاری خوش‌تر به او روی آورد.
کیم من بیدلی بی اعتباریغریبی بی نصیبی خاکساری
هوش مصنوعی: من کی هستم که در این دنای بی‌اعتباری و بینصیب، مانند خاکساری و بیمقدار به نظر میرسم.
چو برق از آه گرم آتش فروزیچو شمع از سوز دل شب زنده داری
هوش مصنوعی: مانند برقی هستی که از گرمای دلش آتش را شعلهور می‌کند، و مانند شمعی که از سوز دلش در شب، زندگی را روشن میسازد.
به دل تخم غم عشق تو کارمندارم غیر ازین کاری و باری
هوش مصنوعی: در دل من غم عشق تو جای دارد و من به جز این هیچ کار و باری ندارم.
پریشان شد ز عشقت روزگارمببخشا بر پریشان روزگاری
هوش مصنوعی: عاشقانه، روزگارم به خاطر عشق تو دچار آشفتگی و پریشانی شده است. از تو میخواهم این پریشانی را ببخشی.
ز زلفت کار من آشفته تر گشتچه گیری بر دل از آشفته کاری
هوش مصنوعی: از موهایت که آشفته و درهم است، کار من هم بیشتر به هم ریخته شده است. چرا بر دل من میکشی که به خاطر این آشفتهگی برایت دلنگران هستم؟
ز من گر خورده ای آمد مکن عیبز خردان خورده نبود عیب و عاری
هوش مصنوعی: اگر از من چیزی خوردهای، ایرادی به من نگیر، چرا که خردمندان هیچ نقصان و عیبی ندارند.
شفیع آورده ام پیش تو اینکرخ زردی و چشم اشکباری
هوش مصنوعی: من در اینجا با چهرهای رنگ باخته و چشمانی پر از اشک، به حضور تو آمدهام تا شفاعتی بخواهم.
کم از خاک رهم حیف است کز مننشنید بر دل پاکت غباری
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که من از خاک و زمین کمتر هستم و حیف است که از من بر دل پاک تو هیچ نشانهای باقی نماند. به عبارتی دیگر، من نمیخواهم وجودم فقط با خاک و غبار یکی شود و تو هم هیچ چیزی از من تجربه نکنی.
به آه سرد خود خوش باش جامیکزین دی بردمد روزی بهاری
هوش مصنوعی: با آرامش و خونسردی به زندگی خود ادامه بده، چرا که روزی از این تاریکی و غم به سوی روشنایی و شادی خواهی رفت.