شمارهٔ ۹۶۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت یک شخص خاص است که شاعر او را مظهر زیبایی و دلربایی می‌داند. شاعر به تحسین ویژگی‌های ظاهری و باطنی این فرد پرداخته و به تأثیر عمیق او بر اطرافیان اشاره می‌کند. اما در عین حال به نوعی افسوس می‌خورد که این فرد قدر زیبایی خود را نمی‌داند. شاعر از دل‌تنگی و غم ناشی از فاصله خود با این شخص می‌گوید و در نهایت به این نکته اشاره می‌کند که صفات و زیبایی او قابل توصیف نیست و فراتر از تصور است.
تو شمع مجلس انسی و شاه عالم جانیبناز بر همه خوبان که نازنین جهانی
هوش مصنوعی: تو نور بخش محفلهایی و بهترین در بین همه، به خود ببال و به زیباییهای دنیا افتخار کن.
عجب صبیح و ملیحی عجب جلیل و جمیلیولی چه سود که قدر جمال خویش ندانی
هوش مصنوعی: عجب چه زیبا و دلربا است، چه بزرگ و باوقار، اما چه فایده که مقدر زیبایی خود را نمیدانی.
به چهره صورت چینی به غمزه آفت دینیبه عشوه شور جهانی به خنده راحت جانی
هوش مصنوعی: صورت زیبا و دلنشینی با چهرهای شاداب و گناهآلود، با نرمی و جذابیتی که تمام جهان را تحت تاثیر قرار میدهد، با لبخندی که آرامش و راحتی را به روح انسان هدیه می‌کند.
به سحر نرگس مستانه آفت زن و مردیبه لطف قامت و بالا بلای پیر و جوانی
هوش مصنوعی: سحر چشمان نرگس، حالت خاص و جذابی به مردان و زنان میبخشد و به زیبایی قامت و قد بلندی که دارد، به تمام افراد چه پیر و چه جوان تأثیر میگذارد.
خدنگ آه ز چرخ از غم تو می گذرانیمگهی بپرس که بی ما چگونه می گذرانی
هوش مصنوعی: غم تو را با نواهای دلانگیز فراموش میکنیم، گاهی بپرس که بدون ما چطور به روزگار میگذرانید.
نگویمت سوی خود خوان مرا بدین خوشم از توکه خوانیم سگ خود گرچه سوی خویش نخوانی
هوش مصنوعی: به من نگو که مرا به سوی خود بخوان، زیرا من از تو خوشحالم و بهتر است که به من مثل یک سگ که صاحبش را صدا میزند، نگاه کنی، حتی اگر خودت مرا به سوی خود نخوانی.
صفات حسن تو گفتن چه حد جامی بیدلبه هر کجا که رسد فکر او تو برتر ازانی
هوش مصنوعی: گفتن از زیباییها و ویژگی‌های تو چه اندازه دشوار است! بیدل، در هر جایی که باشد، به این نتیجه میرسد که تو از همه برتری.