شمارهٔ ۱۵
هوش مصنوعی: این شعر به اهمیت ساده‌زیستی و عدم وابستگی به مال و دنیا اشاره دارد. در آن به این نکته پرداخته می‌شود که انسان نباید به خاطر لقمه‌ای نان یا پوشش‌های ظاهری به دیگران آسیب برساند. روزی که لازم است ممکن است کم باشد، اما همین کهنه‌دلی کافی است و انسان باید به اندازه نیاز خود قانع باشد.
پی لقمه و خرقه هر لحظه اینشاید کشیدن ز خلقی گزند
هوش مصنوعی: به دنبال لقمه و لباس نیاز نیست که هر لحظه از مردم آسیب ببینی.
به روزی بود خشک نانی کفافبه عمری بود کهنه دلقی بسند
هوش مصنوعی: یک روز نانی خشک به اندازهای بود که نیاز یک عمر را برآورده کند و یک لباس کهنه کفایت میکرد.