شمارهٔ ۵۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با دل خسته و روحی خسته به سرزمین محبوبش می‌رود. او از فضای گیرا و زیبا (مه مهرانگیز) یاد می‌کند و احساس می‌کند که در آنجا، با چالش‌های زیادی مواجه است. در نهایت، صدایی به او می‌گوید که چرا در این وضعیت باقی مانده و از او می‌خواهد که برخیزد و اقدام کند.
دل خسته و جان فگار و مژگان خونریزرفتم به دیار آن مه مهرانگیز
هوش مصنوعی: دل خسته و روحی خسته با چشمانی پر از اشک به سرزمین آن ماه زیبا و دلربا رفتم.
من جای نکرده گرم گردون به ستیززد بانگ که هان چند نشینی برخیز
هوش مصنوعی: به این معنی است که وقتی در زندگی به راحتی و آرامش نشستهای، ناگهان باید به خود بیایی و از جای خود بلند شوی، زیرا زمان گذر است و نباید به آرامش و سکون دائمی دل خوش کنی. پس باید آمادهی فعالیت و تغییر باشی.