شمارهٔ ۶۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از یک منطقیدان میخواهد که او را درک کند و از بحثهای منطقی بیشتر پرهیز کند. شاعر از احساس خستگی و نارضایتی از پیچیدگیهای منطقی سخن میگوید و در نهایت به یک تصور ساده و صمیمی رضایت میدهد.
ای فاضل منطقی به فریادم رسبا من مزن از منطق ازین بیش نفس
هوش مصنوعی: ای فرد باهوش و منطقی، به کمک من بیا. از منطق بیشتر با من صحبت نکن، زیرا حال من خوب نیست.
گشتم ز تصورات و تصدیقاتشخرسند به یک تصور ساذج و بس
هوش مصنوعی: به دنبال افکار و تأییدات پیچیدهای که داشتم، در نهایت به یک تصور ساده و بیپیرایه راضی شدم.