شمارهٔ ۱۱۹
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی مفاهیم ذلت و ضعف انسان در زندگی می‌پردازد. به بیان شاعر، هستی خود مملو از مشکلات و نابسامانی‌هاست. او توصیه می‌کند که برای رهایی از این حالت، باید به "زمین نیستی" گذر کرد تا بتوان به آرامش و وسعتی بیشتر دست یافت. در نهایت، پیام اصلی شعر دعوت به ترک وابستگی‌های دنیوی و جستجوی معنای عمیق‌تر زندگی است.
هستی همه ذلت و هوان است و ضعهزین مرحله هر که رفت الله معه
هوش مصنوعی: تمامی وجود، در واقع تواضع و ناتوانی است و کسانی که از این مرحله عبور کنند، خداوند با آنهاست.
بگذر به زمین نیستی تا یابیفی الارض مراغما کثیرا و سعه
هوش مصنوعی: به دنیای عدم و نیستی قدم بگذار تا در زمین تجربههای فراوان و گوناگونی را کشف کنی و از آنها بهرهمند شوی.