شمارهٔ ۱۲۳
هوش مصنوعی: این شعر از شاعر به دل هشدار می‌دهد که چرا همچنان فضولی می‌کند و به دنبال نشانه‌هایی از آرامش و عافیت است. او اشاره می‌کند که حتی بزرگانی چون پیامبران نیز در جستجوی حقیقت و درک امور سرگشته بوده‌اند و نمی‌توانند به طور دقیق از کارهای خداوند خبر دهند. در واقع، پرسشی از عمیق بودن و ناشناخته بودن مسیر الهی است.
ای دل تا کی فضولی و بوالعجبیاز من چه نشان عافیت می طلبی
هوش مصنوعی: ای دل، تا کی میخواهی بیخود و بیجهت کنجکاوی کنی؟ از من چه چیزی میخواهی که نشانهای از آرامش و سلامتی برایت بیاورم؟
سرگشته بود خواه ولی خواه نبیدر وادی ما ادری ما یفعل بی
هوش مصنوعی: کسی که در جستجوی حقیقت است، حتی اگر پیامبر هم باشد، به دنبال درک وضعیت و نشانی از راهی است که نمیداند به کجا میرسد.