شمارهٔ ۸۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از سرشت و حال خود سخن می‌گوید. او به ویرانه‌ای در مکان عزلتش اشاره می‌کند و به وجود لحظات درویشی اشاره دارد. خواسته‌اش این است که از وابستگی به هستی رهایی یابد و می‌بیند که در این مسیر، شمعی وجود دارد که پروانه‌هایش را جذب می‌کند. همچنین، از دیوانگی خود صحبت می‌کند و به این نکته می‌پردازد که سنگ پرتاب کردن به سمت دیوانگان، بی‌توجهی به حال آن‌ها است. او توجه می‌دهد که در میان آشنایان نیز حس تنهایی وجود دارد و در نهایت، به ناپایداری دنیا و فریبندگی دنیا اشاره می‌کند، آزمون‌هایی را که ممکن است در مسیر زندگی ایجاد شوند، بازتاب می‌دهد. به طور کلی، شاعر در این شعر غم، تنهایی و واقعیات شیرین و تلخ زندگی را به تصویر می‌کشد.
به کوی عزلتم ویرانه ای هستز نقد وقت درویشانه ای هست
هوش مصنوعی: در گوشهٔ خلوت و عزلت من، ویرانه‌ای وجود دارد که نشان از گذر زمان و زندگی ساده درویشی دارد.
به دستم تا ز هستی دست شویمز خم نیستی پیمانه ای هست
هوش مصنوعی: به دنبال آن هستم که از دنیای مادی رها شوم و به مرتبهای بالاتر برسم. در این مسیر، وجودم به مانند جامی است که میتوانم از آن بهرهمند شوم و به مرزهای جدیدی برسم.
مکن دورم که دارد ذوق دیگربه گرد شمع چون پروانه ای هست
هوش مصنوعی: به خاطر داشته باش که فاصله نگرفتی، زیرا این دوری باعث میشود که ذوق و شوق من مانند پروانهای که دور شمع میچرخد، دچار تغییر شود.
چو بر دیوانگان می افکنی سنگنمی گویی مرا دیوانه ای هست
هوش مصنوعی: وقتی بر دیوانگان سنگ پرتاب میکنی، نمیگویی که من هم دیوانهای هستم.
چه خوی است اینکه سوی آشنایاننیاری روی تا بیگانه ای هست
هوش مصنوعی: این رفتار ناپسند است که در حضور کسانی که با آن‌ها آشنا هستی، رویت را برگردانی به خاطر اینکه بیگانهای در آنجا وجود دارد.
اگر خانه نباشد خوب غم نیستچو از خوبان تو را همخانه ای هست
هوش مصنوعی: اگر در خانهای نباشی، ناراحتی چندانی نیست؛ زیرا از میان نیکان، همراهی برای تو وجود دارد.
مخور جامی فریب سبحه خوانانکه دامی هست هر جا دانه ای هست
هوش مصنوعی: به دام فریب افرادی که فقط ظاهرساز هستند و به جایی بر نمیرسند، نیفت. هرجا که چیزی جذاب و فریبنده پیدا میشود، خطر دام وجود دارد.