شمارهٔ ۱۷۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر احساس دل شکستگی و غم ناشی از جدایی معشوق را بیان می‌کند. او از ناله‌های دل و اشک‌هایش سخن می‌گوید که در پی دوری معشوق، همچون قطرات باران فرو می‌ریزد. هرچند تلاش می‌کند که به جایی برسد، اما راهی نمی‌یابد. او با یادآوری زیبایی‌های معشوقش حسی از فقدان را احساس می‌کند و می‌گوید بدون دیدن او، هیچ لذتی از بزم و گل‌هایی که دورش هست، نمی‌برد. همچنین، زیبایی خال لب معشوق و تاثیر آن بر دلش را توصیف می‌کند و شاعرانگی و زیبایی شعر خود را به معشوق نسبت می‌دهد. در نهایت، شاعر با اشاره به صدای شعرش و تاثیر آن، به دوری و جدایی از معشوق و غم ناشی از آن می‌پردازد.
با یار کوچ کرده ز دل ناله می‌رودقطره زنان سرشک ز دنباله می‌رود
هوش مصنوعی: با محبوب خود رفتهام و از دل دلم نالهای بلند میشود، اشکها به آرامی از چشمانم روان هستند و به دنبال من میریزند.
دم درکشم که راه به جایی نمی‌رسدهرچند بر زبان جرس ناله می‌رود
هوش مصنوعی: وقتی در حال تلاش برای رسیدن به هدفی هستم، میبینم که این تلاش به جایی نمیرسد، حتی اگر به ظاهر صدای ناامیدی من بلند باشد.
زان ماه چارده که شد از دست دامنشما را ز دست حاصل چل ساله می‌رود
هوش مصنوعی: از آن ماه تمام، که دیگر نمیتوان به دامنش دسترسی داشت، ما نیز از آنچه در طول چهل سال به دست آورده بودیم، محروم میشویم.
بی‌روی او به بزم گلم نیست می جز آنکخونم ز دیده در قدح لاله می‌رود
هوش مصنوعی: بدون حضور او، در میهمانی من هیچ چیزی نمیچسبد جز اینکه از چشمانم اشک به شکل خون در لیوانی مثل لاله می‌ریزد.
خال لبش حرارت دل می‌برد بلیتاب تب از مریض به تبخاله می‌رود
هوش مصنوعی: خال لب او باعث میشود دل من به تپش بیفتد و واقعاً حرارت و شوق ناشی از آن مرا به جنون میکشاند.
باران اشک ماست اثر هرکجا سخنزان روی چون مه و خط چون هاله می‌رود
هوش مصنوعی: باران اشک ما نشانهای از غم و اندوه است. هر جا که صحبتی از آن چهره به میان میآید، مثل مه و یا به طرزی لطیف و زیبا ذهنها را پر کرده و به یاد ما میآورد.
با طبع من ز نکته سرد فسردگانآن می‌رود که در چمن از ژاله می‌رود
هوش مصنوعی: من با روحیهام از نکتههای سرد و بیروح افرادی که دچار یأس و ناامیدی هستند، دور میشوم؛ همانگونه که در باغ، قطرات شبنم از روی چمن میلغزند و میروند.
جامی عروس نظم تو زیب دگر گرفتتقصیر در دلالت دلاله می‌رود
هوش مصنوعی: عروس نظم تو در زیبایی، جامهای تازه به خود گرفته و به همین دلیل، خطای دلالت می‌کند.
کلک تو می‌زند به خراسان نوای شعرگلبانگ آن به خسرو بنگاله می‌رود
هوش مصنوعی: هنر تو به خراسان میرسد و صدای شعر تو تا بنگاله در میپیچد.