شمارهٔ ۲۲۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات عاشقانه و آرزوهایش می‌پردازد. او از ناکامی در رسیدن به معشوق صحبت می‌کند و به زیبایی و شیرینی لب‌های او اشاره می‌کند. شاعر به بیان شور و شوقی می‌پردازد که در دل دارد و از درد فراق و دوری از معشوق رنج می‌برد. او به نصیحت دیگران گوش نمی‌دهد و فقط به عشق و شوق خود توجه دارد. در نهایت، به تأکید بر اشتیاقش برای نزدیک شدن به معشوق و غم فراق او می‌پردازد و از سرسختی‌اش در عشق سخن می‌گوید.
گرچه اندازد به شاخ سدره امیدم کمنددست کوتاهم ز تار زلف آن سرو بلند
هوش مصنوعی: هر چند امیدم مانند دمی به درخت سدره (نماد آرزو و طمع) بند میشود، اما دست من به خاطر کوتاهیاش نمیتواند به تارهای موهای آن سرو بلند برسد.
تا چرا آن لب به حلوایی شکر آلوده شدسربه سنگ از کله خشکی می زند هر لحظه قند
هوش مصنوعی: چرا آن لبها به شکر آغشته شدهاند؟ هر لحظه از خشکی، سرم به سنگ میخورد و قند میشکند.
گوهر آمد لعل آن لب کان آن جانهای مابر چنان گوهر نشد فیروز هرکس کان نکند
هوش مصنوعی: گوهر، همان لعل زیبای آن لب است؛ جانهای ما بر آن گوهر نیکو پیوستهاند، اما هر کس که در پی آن نباشد، بهرهای از این خوش شانسی نخواهد برد.
تا فتادم دور ازان مه بر بساط شوق اوپای می کوبم خروشان همچو بر آتش سپند
هوش مصنوعی: زمانی که از محبوبی دور افتادم، در حالت التهابی و عشق او همچون آتش میسوزم و احساساتم را با شور و هیجان بروز میدهم.
ناصحا پندم مده کز باده بازآ زانکه کردبند بر گوشم صدای صوت مطرب راه پند
هوش مصنوعی: ای نصیحتگران، مرا مپندارید که از می و خوشی دور شوم، زیرا صدای ساز و موسیقی آنچنان در گوشم فرارفته که هیچ نصیحتی نمیتواند مرا از این حال باز دارد.
تا سگان کوی او روزی به من پهلو نهندزیر دیوارش چو سایه خویش را خواهم فکند
هوش مصنوعی: تا زمانی که سگان در کوی او کنار من بنشینند، زیر دیوارش مانند سایه خودم را به او نزدیک میکنم.
عاشق آن گلرخی جامی چه گیری گل به دستخرقه خونین بر انگشت درست خود مبند
هوش مصنوعی: عاشق آن کسی هستم که در آغوشش گلی گرفته و خونینجامی به دوش دارد. دست خود را از این درد و رنج جدا نکن.