شمارهٔ ۲۵۵
هوش مصنوعی: این شعر در وصف زیبایی و جذابیت معشوق سروده شده است. شاعر در آغاز به تأثیر دیدن معشوق در صبحگاه اشاره می‌کند که زندگی‌اش را شاد و خوش می‌کند. او از قدرت نورانی معشوق سخن می‌گوید که چشم‌ها را از دیگر مناظر دور می‌کند. شاعر همچنین به سوز دل‌های عاشقان و تأثیر نگاه‌های معشوق بر آن‌ها اشاره می‌کند و تجربه عشق را به معنای نبود حرارت و گرما در فصل سرد تشبیه می‌کند. در نهایت، به عشق و زیبایی معشوق تأکید کرده و بیان می‌کند که عشق و زیبایی آن‌ها همچنان زنده است.
چون بامداد بینمت ای ماه دلفروزدر عیش و خرمی گذرانم تمام روز
هوش مصنوعی: وقتی که صبح تو را میبینم ای ماه زیبای دلانگیز، تمام روز را در شادی و خوشی سپری میکنم.
چون خورهزار رشته بتاب از فروغ خویشچشم مرا ز هر چه نه دیدار خود بدوز
هوش مصنوعی: چون خورشید هزاران پرتو از نور خود میتاباند، چشم من را از هر چیزی که غیر از دیدار خودت است، منصرف کن.
بهر گزند چشم خسان برفروز رخهمچون سپند مردمک چشمشان بسوز
هوش مصنوعی: به هیچوجه اجازه نده که چشمهای حسود به زیبایی و رخسار تو بخورد، زیرا مانند آتش سوزاننده هستند و میتوانند مردمک چشمشان را بسوزانند.
با غمزه هرکه دید خم ابروی تو گفتتیریست سینه سوز و کمانیست کینه توز
هوش مصنوعی: هر کس که با ناز و زیبایی ابروی تو آشنا شد، گفت که این نمود از تیر زهرآگینی است که در دل مینشاند و همچون کمانی است که حسد و کینه را در خود دارد.
عشق از دم فسرده ندارد حرارتیناید به فصل دی ز هوا گرمی تموز
هوش مصنوعی: عشق که در حالتی سوخته و بیحال است، نمیتواند حرارتی تولید کند. در فصل زمستان، گرما و تازگی که در تابستان وجود دارد، نخواهد بود.
واقف ز عشق و حسن من و تو چو بیندمگوید به صد شگفت که تو زنده ای هنوز
هوش مصنوعی: وقتی کسی از عشق و زیبایی من و تو آگاه میشود، با تعجب می‌گوید که هنوز زندهای.
جامی به جور تافتی از راه عشق رویماذاک فی سریعة اهل الهوی یجوز
هوش مصنوعی: نوشیدن جامی که به خاطر عشق بدست آمده، نشان میدهد که در مسیر عاشقی، هر مشکلی قابل عبور است و افراد اهل عشق میتوانند از آن بگذرانند.