شمارهٔ ۲۶۶
هوش مصنوعی: این شعر از حافظ به توصیف عشق و زیبایی می‌پردازد. شاعر به خدایان و زیبایی‌های فرشتگان اشاره می‌کند و احساس شرم و ناتوانی خود را در ابراز عشق بیان می‌کند. او می‌گوید که زیبایی‌های فرشته‌ای خاص، فراتر از حد انتظار است و تنها چشمان خاصی می‌توانند آن را ببینند. شاعر همچنین به شوق و عشق عمیق خود اشاره می‌کند و متذکر می‌شود که در دل عاشق، اگرچه ممکن است درد و رنج باشد، اما این عشق او را زنده و سرشار از شوق می‌کند. در نهایت، او می‌گوید که تنها کلام است که می‌تواند عشق را بیان کند و آرزو می‌کند که سخاوت عاطفی بتواند گناهان عاشق را ببخشد.
آن که بر خیل بتان ساخت خدا پادشهشسرمه اهل نظر باد غبار سپهش
هوش مصنوعی: آن کسی که به خاطر دل آنانی که به چشمپوشی و عشق مشهورند، خداوند او را صاحب قدرت و حکومت ساخته، همواره در نظر اهل بصیرت، با ارزش و گرانقدر خواهد بود و جنبهای از اعتبار و عظمت را دارد.
شرمسارم که چو آمد به سرم قاصد اوبرنیامد ز تنم جان که فشانم به رهش
هوش مصنوعی: من شرمندهام که وقتی او به سراغم آمد، پیامآورش از جانم برنخاست تا جانم را به پای او بریزم.
حسن قاصد چو به مقصودی شه خاص بودکی سزد چشم گدایان که شود جلوه گهش
هوش مصنوعی: وقتی که زیبایی خاصی به مقصدی میرسد، آیا مناسب است که چشمهای گدایان از آن زیبایی انتظار داشته باشند که در برابرشان ظاهر شود؟
چون رسد جلوه کنان کوکبه حسن ایازبجز از دیده محمود نشاید نگهش
هوش مصنوعی: زمانی که زیبایی و جلوههای درخشان ایاز نمایان شود، فقط محمود قادر به دیدن آن زیبایی است و کسی دیگر نمیتواند آن را ببیند.
دیده اهل غرض باد چو کافور سفیدتا نبینند به آن خال معنبر سیهش
هوش مصنوعی: چشمهای افرادی که نیّتهای سوء دارند مانند کافور سفید است، چون نمیخواهند لکهی سیاه و عمیق آن خال معنوی را ببینند.
گر دلم را بشکافد چو گل آن غنچه دهانیابد از شوق خود آغشته به خون ته به تهش
هوش مصنوعی: اگر دل من را بشکافند، مانند گلی خواهد شد که آن غنچه از عشق خود، به قطرات خون آغشته است.
نیست جز قول زبان هیچ گنه جامی راآه اگر درنگذارند کریمان گنهش
هوش مصنوعی: تنها سخن زبان است که گناه کسی را نمیسازد؛ آه اگر این سخن را در نظر نگیرند، کریمان هم گناه آن شخص را نخواهند بخشید.