شمارهٔ ۲۶۷
هوش مصنوعی: این متن به اهمیت و الویت عشق به محبوب واقعی اشاره دارد. شاعر به خواننده توصیه می‌کند که همه چیز را به خاطر عشق به یار بی‌همتا رها کند و به پیوند عمیق با او بپردازد. او بیان می‌کند که یار، با وجود غنای ذاتی‌اش، به محبت و توجه ما نیاز دارد. زاهدان از زیبایی محبوبان پرهیز می‌کنند و شاعر می‌گوید که او نمی‌تواند این سوگند را بشکند. در نگاه عابران، هیچ مانعی برای درک عشق وجود ندارد و تنها عشق به محبوب واقعی است که ارزشمند است. شاعر در نهایت به ما یادآوری می‌کند که تنها با ترک خودخواهی و فردیت می‌توان به یار واقعی رسید و از عشق او بهره‌مند شد.
جان و دل پیوند کن با یار بی مانند خویشهرچه غیر از عشق او بند است بگسل بند خویش
هوش مصنوعی: دل و جان خود را به یار منحصر به فرد خود گره بزن و هر چیزی غیر از عشق او را رها کن و از خود دور کن.
او به ذات خود غنی مطلق آمد لیک هستدر ظهور این غنا محتاج حاجتمند خویش
هوش مصنوعی: او از نظر ذات به حدی غنی است که نیازی ندارد، اما در ظاهر و در بروز این غنا، به خواستهها و نیازهای خود وابسته است.
زاهد از نظاره خوبان مرا سوگند دادجلوه گر زیشان تویی چون نشکنم سوگند خویش
هوش مصنوعی: زاهد از من خواست که به تماشای زیباییهای خوبان نپردازم و سوگند خورد که من از اینکار پرهیز کنم. اما من نمیتوانم آن سوگند را بشکنم، زیرا تو خود زیبایی و جلوهگری.
هیچ چیزی نیست پیش دیده عارف حجاباوبه عشق توست مشعوف زن و فرزند خویش
هوش مصنوعی: هیچ چیز نمی‌تواند مانع ارتباط عارف با حقیقت شود؛ تنها چیزی که او را مشغول کرده، عشق به تو است و همین عشق برایش از همه چیز مهمتر است.
عالمی راگوش عقل و هوش برگفتار توستمهر خاموشی گشا از لعل شکر خند خویش
هوش مصنوعی: دانش و فهم یک فرد به سخنان تو بستگی دارد، بنابراین با لبخند شیرین و خاموشیات، دلی را بگشای.
ناصح مشفق دهد پندم که ترک عشق گویروی بنما تا کشد شرمندگی از پند خویش
هوش مصنوعی: دلسوزی به من نصیحت می‌کند که عشق را رها کن و از محبوب خود رو بگردان تا بتواند از شرم نصیحت خود رهایی یابد.
یار بی مانند ما فرد است جامی از دو کونفرد شو تا بر خوری از یار بی مانند خویش
هوش مصنوعی: محبوب و یار بینظیر ما نشاندهندهی یگانگی است. پس برای بهرهمندی از او، باید به رستاخیزی درون خود برسی و از قید و بندهای دنیوی رها شوی.