شمارهٔ ۲۶۸
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و وصال صحبت می‌کند. او از لطف معشوقش می‌گوید که باعث شده در کنار او باشد، اما همزمان از غیاب جمال او نیز نگران است. او شکرگزار است که هیچ‌کس نمی‌تواند او را از یاد معشوقش دور کند. شاعر با اشاره به مستی و سرور در عشق، از دیوانگی و عذاب دیگران به خاطر عشقش می‌گوید. او همچنین به گلایه از معشوقش می‌پردازد که ممکن است نسبت به عاشقان سنگدل باشد. در پایان، شاعر به درخواست معشوق برای گفت‌وگو درباره حال خود اشاره می‌کند. کل این شعر به ابراز احساسات عمیق و پیچیدگی‌های عشق اختصاص دارد.
دادی ز لطف خوی مرا با وصال خویشوانگه نهفتی از نظر من جمال خویش
هوش مصنوعی: تو با مهربانی و عشق خود به من لطف کردی و به من نزدیک شدی، اما پس از آن، زیبایی خود را از من پنهان کردی.
شکر خدا که می نتوانی که یک نفسپیوند خاطرم ببری از خیال خویش
هوش مصنوعی: خوشحالم که نمیتوانی حتی یک لحظه تصور من را از ذهنت پاک کنی.
بیرون خرام مست و سرانداز هر طرفسرهای سروران بنگر پایمال خویش
هوش مصنوعی: با زیبایی و جذبهای که از تو جاری است، به آرامی و غرور در حال حرکت هستی. به اطراف نگاه کن و ببین که بزرگان و سروران چگونه تحت تأثیر تو قرار گرفته و پایمال احساسات و وجود تو شدهاند.
دیوانه توام دگران را به سنگ زندر شور کن مرا پی دفع ملال خویش
هوش مصنوعی: من مجنون تو هستم و دیگران را به سنگ بینداز، اما من را در شوق تو مشغول کن تا از ناراحتی خود دور شوم.
گر باغبان ز لطف قدت یافتی نشانبر جویبار دیده نشاندی نهال خویش
هوش مصنوعی: اگر باغبان به لطف و زیبایی تو پی ببرد، در کنار جویبار، نهال خود را خواهد کاشت.
داری دریغ تیغ خود از عاشقان، مباشبر تشنگان بخیل به آب زلال خویش
هوش مصنوعی: تو نباید از عاشقان بخل ورزی و از نیکی کردن به آنها خودداری کنی. همانطور که با بخشش به تشنگان، باید محبت و بخشش خود را نثار دیگران کنی.
گفتی که چیست حال تو جامی خدای رابنشین دمی که با تو کنم شرح حال خویش
هوش مصنوعی: تو از حال من پرسیدی و من گفتم که بگذار کمی بنشینم تا داستان زندگیام را برایت بگویم.